Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΓΡΑΦΕΙΝ

 

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΓΡΑΦΕΙΝ

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΓΡΑΦΕΙΝ

Ἀπό τότε ποὺ ὁ καθένας μας εἰσέρχεται μέσα στὴν ροή τοῦ χρόνου, ἀρχίζει νά γράφει. Γράφει μὲς στὴν μνήμη του, γράφει μὲ τὸ χέρι του, γράφει μὲ τὰ ἒργα του. Διαισθάνεται πὼς ἡ γραφή αυτή θὰ ἀντισταθεῖ, ἂν δὲν ἀκυρώσει, τὸ φευγαλέο τῆς ὓπαρξής του μέσα στὸν κόσμο.
Καὶ πῶς θὰ “σώσει” ἀπό τὴν ὀλετήρια λήθη καὶ τὸν ἲδιο, τοὺς ἀπόγονούς του, καὶ τοὺς ἂλλους,καὶ τὴν Ἰστορία.
Ἀπό ὃλους ὡστόσο τοὺς ἀνθρώπους ποὺ τὸ θεῖο ριζικό τους εἶναι νὰ γράφουν, ἐκεῖνοι ποὺ γράφουν μ’ἓναν τρόπο πασιφανῆ, ἐπίσημο,εἶναι οἱ συγγραφεῖς.
Ποιητές, στοχαστές, μυθιστοριογράφοι γράφουν καὶ ξαναφράφουν τὸν ἐαυτό τους καὶ τοὺς ἂλλους, τὸν κόσμο ποὺ βλέπουν κι ἐκεῖνον ποὺ δὲν βλέπουν ὡστόσο τὸν θεωροῦν ἐξίσου πραγματικό.
Γιατί λοιπόν ὃλοι αὐτοί ἐπιμένουν νὰ γράφουν;
Ἲσως γιατί τὸ ΓΡΑΦΕΙΝ -συνειδητό ἢ ὂχι, ἑκούσιο ἢ ἀκούσιο, φανερό ἢ καὶ κρυφό – ἀποτελεῖ τὴν ἒσχατη, ἀκραία παρηγοριά γιὰ τὴν θνητότητα πού τοὺς πολιορκεῖ καὶ ποὺ τοὺς τελικά τοὺς καταβάλει.

Αὐτή ἡ θνητότητα πού καταβάλει τὴν ὓπαρξη, καὶ τὴν συνείδηση τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸ φαρμάκι τὴς ματαιότητας, πολεμᾶ καὶ ἐξορκίζει, καὶ ἀρνεῖται ἡ πράξη τοῦ ΓΡΑΦΕΙΝ.
Ἰστορία τοῦ κόσμου ἀφηγεῖται αὐτό τὸν ἀγώνα κι αὐτό τὸν καημό:στὶς βιβλιοθῆκες, στὰ μουσεῖα, στὰ μνημεῖα ὀρθώνεται ἡ ἀντίσταση στὴ ματαιότητα μὲ ὂπλο τὴν παράλογη ἐλπίδα πὼς ὁ χρόνος δαμάζεται καὶ ὑποτάσσεται.Ὃπως ὐποτάσσεται ὁ θάνατος μέσα στὴν ἱερή ἐλπίδα τὴς Ἀνάστασης ποὺ μὲ τὸ φῶς της γλυκαίνει τὸν λόγο τοῦ κόσμου.

πηγή
Evaggelos Peppas

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΓΡΑΦΕΙΝ

Σχολή Απογοητευμένων

Σχολή  Απογοητευμένων

Σχολή | Απογοητευμένων

…Συναντᾶς ἀνθρώπους μὲ μιὰ σπάνια πνευματική ἀκεραιότητα, μὲ ἦθος , συγκρότηση,ταλέντο καὶ ἰκανότητες,ἀνθρώπους ποὺ δίκαια θὰ περίμενες νὰ ὀρέγονται νὰ κατευθὺνουν πνευματικά τὸν τόπο αὐτό τὸν ἀρχαῖο καὶ συχνά κακοτυχισμένο, νὰ στέκονται στὸ περιθώριο,ν’ αὐτοεξορίζονται σὲ μοναξιά, νὰ φθείρονται σὲ ἔργα χαμηλά,ταπεινωτικά, ὑλικά, ἔργα τοῦ ἐπιούσιου,ἐνῶ μιὰ χώρα ζωντανή καὶ σωστά ὀργανωμένη,θάπρεπε νὰ τοὺς ἁρπάξει καὶ νὰ τοὺς τοποθετήσει ἐπικεφαλῆς της,γιὰ νὰ τὴν ἐμψυχώσουν, νὰ τὴν τιμἠσουν μὲ τὴν ἀξιοσύνη τους, ν’ἀνυψώσουν τὴν ψυχή τοῦ λαοῦ στὰ οὐράνια, νὰ κάμουν τὸ ἔθνος συνειδητό καὶ περήφανο.

Κι αὐτοί οἱ ἄνθρωποι, οἱ ἐκλεκτοί, οἱ σπάνιοι, αὐτοί ποὺ εἶναι ὁ θησαυρός ἑνός τόπου, ἀπομένουν ἀδαπάνητοι, ἀπογοητευμένοι ἀπ΄τὸ παρόν, ἀπαισιόδοξοι γιὰ τὸ μέλλον, ἄνθρωποι ποὺ ἄν βιοτικές ἤ συναισθηματικές ἀνάγκες δὲν τοὺς ἔδεναν μὲ τὴν πατρίδα, θὰ εἶχαν φύγει ἀπό καιρό.
Κί ὅλοι αὐτοί δὲν εἶναι τόσο νέοι ὥστε τὴν ἀπογοήτευσή τους νὰ τὴ θεωροῦμε καρπό νεανικῆς ὑπερτονικότητας καὶ ἀποτέλεσμα τοῦ πάθους γιὰ τὸ ἀπόλυτο –ποὺ εἶνα νόμιμο ἀνθρώπινο πάθος, πάθος ἱερό ψυχῆς.Εἶναι ἄνθρωποι ποὺ ἔχουν ὠριμάσει, συμπολίτες ἕτοιμοι ν’ἀναλάβουν εὐθύνες, νὰ μεταγγίσουν στὴν κοινωνία μας τοὺς ὁραματισμούς τους.
Τὸ κεφάλι τους εἶναι γεμάτο, καὶ ἡ καρδιά τους, γεμάτη κι αὐτή.
Κρατοῦμε στὸ ὑπόγειο τοὺς ἀληθινούς μας θησαυρούς κι ἔχουμε συνήθως ἀνεβἀσει στὴ σκεπή ὅλους ἐκείνους τοὺς ἐπιτήδειους μὲ τὰ πολύχρωμα φτερά ποὺ κρύβουν γυμνότητα κι ἀκαταλληλότητα.
Φυσικά, κι ἀπό τὴ σκεπή πολλές φορές ἀκούγονται λόγα σωστά, γι΄ἀνανέωση, γι ἀνάγκη νὰ σκεφτόμαστε ἑλληνικά-ὅλα αὐτά ΘΟΛΑ καὶ ΥΠΟΠΤΑ.

Σχολή | Απογοητευμένων

Κάποτε-κάποτε ἀνεβαίνει στὴ σκεπή, σὰν άπό λάθος , καὶ κάποιος ἄξιος ποὺ οἱ ἐπιτήδειοι, εὐθὺς ὡς τὸν μυριστοῦν, τὸν πνίγουν ἤ τὸν καθιστοῦν «άβλαβῆ» γιὰ τὰ συμφέροντα καὶ τὸ ὄνομά τους.
Ἀλλιῶς τὸν ἀφίνουν μονάχο.
Αὐτή εἶναι ἡ μεγάλη συμφορά τῆς ἑλληνικῆς ζωῆς τῶν τελευταίων χρόνων:ὅτι κινεῖται γύρω ἀπό ὀνόματα, ἀπό λέξεις, ἀπό ἐτικέττες καὶ δὲν ἔχει κανένα πάθος, καμμιά δίψα για τὴν οὐσία, γιὰ τὴν ἀλήθεια. Αὐτή ἡ κίνηση ποὺ γίνεται κατά τρόπο ζαλιστικά ταχυδακτυλουργικό καὶ ποὺ κρατεῖ τὸν λαό μέσα σὲ χάος, ἐπιτείνεται ἀπό ἕνα μεγάλο, μέγιστο, κατά τὴν γνώμη μου, λάθος ποὺ παρατηρεῖται στὴ μεταπολεμική ἑλληνική ζωή.

Τὸ λάθος αὐτό νομίζω πῶς συνίσταται στὸ γεγονός ὅτι ὀργανώνουμε τὴν ἀτομική ἀλλά καὶ τη συλλογική μας ζωή π ρ α κ τ ι κ ά καὶ ὄχι ἰ δ ε ο λ ο γ ι κ ά.(και π ν ε υ μ α τ ι κ ά)..
Καὶ, φυσικά, μὲ τὴν πρακτική ὀργάνωση ἐρεθίζονται τὰ συμφέροντά μας, ἠ φιληδονία μας, ἡ λαχτάρα μας γι΄ἄνεση καὶ πολυτέλεια, τὸ δαιμονικό πάθος τοῦ πλούτου, ἀλλά ὁ ἠθικός ἄνθρωπος ἀπομένει άδρανής.

Κανείς, δὲν ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ περιφρονεῖ τὰ πρακτικά πράγματα τοῦ κόσμου τοὺτου, κανείς δὲν ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ μιλεῖ σὲ πεινασμένους γιὰ ἐλευθερία, πολιτισμό, πνευματική ζωή. Ἀλλά κανείς, ἐπίσης, δὲν ἔχει τὸ δικαίωμα να ΑΠΟΚΕΦΑΛΙΖΕΙ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΖΩΗ ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ ΤΟΥ ΠΡΑΚΤΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ,ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΝΑ ΠΙΕΖΕΙ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΖΗΣΕΙ ΑΘΛΙΑ, ΝΑ ΧΩΘΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΥΛΙΚΑ.

Ἡ ζωή κι ὁ ἄνθρωπος ἔχουν άνάγκη ἀπό φτερά. Καὶ τὰ φτερά αὐτά μένουν χαμηλωμένα, κομμένα ἴσως, τὰ τελευταῑα χρόνια στὴν παρίδα μας.
Μᾶς χρειάζεται χρόνος. Μέσα στὴν παγίδα τοῦ χρόνου αὐτοῦ πιασμένες ὅλες οἱ ὠραῖες λύσεις συντρίβονται, δείχνονται ἀνεδαφικές, καταγελαστες γιὰ τοὺ πρακτικούς.
Φτάσαμε στὸ κατάντημα νὰ θεωροῦμε ἀνεφάρμοστες ἀπό τὴν σημερινή ἑλληνική πραγματικότητα ὅλες τὶς ὀρθές πνευματικές λύσεις τὼν προβλημάτων τοῦ τόπου.
Μᾶς λείπει χρόνος λέμε. Καὶ καθόμαστε μὲ τὰ χέρια σταυρωμένα, παραδομένεοι στὰ μηδενιστικά, μοιρολάτρικά δαιμόνια τὼν καιρῶν μας, μαγνητισμένοι, θαρρεῖς, ἀπό τοὺς κινδύνους ποὺ μαύριασν τὸν καθαρό νεοελληνικό οὺρανό.Μᾶς λείπει ὁ χρόνος.
ΚΑΙ ΣΤΟ ΜΕΤΑΞΥ Η ΑΠΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ ΘΕΡΙΖΕΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΨΥΧΕΣ.

Σχολή | Απογοητευμένων

Τὰ ὑγιᾶ πνεύματα ἀσφυκτιοῦν καὶ παγιδεύονται ἀπό τὴν ἀπαισιοδοξία. Ὑπάρχει μιὰ θανατηφόρα ἠθική ἀδράνεια καὶ μιὰ έκτεταμένη σήψη μέσα στὸν ἑλληνικό ὀργανισμό. Ἔχουμε έχθρούς ποὺ δουλεύουν γιὰ ν’ἀφανίσουν τὴν ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΙΣΘΗΣΗ ἀπό τὸ βίο μας. Δὲν ὑπάρχει ὅμως κανένας λόγος νὰ γινόμαστε κι ἐμεῖς οἱ ἴδιοι ἐχθροί τοῦ ἐαυτοῦ μας, νὰ γελοιοποιοῦμε, νὰ ψευτίζουμε τὴ ζωή τοῦ τόπου μας ἠθικά νὰ τὴν ἐκμηδενίζουμε.
Οἱ νέοι μας, ὅλοι οἱ σοβαροί καὶ ἄξιοι ἄνθρωποι κινδυνεύουν ἀπ΄τὴν ἀπαισιοδοξία.
Ἔχουν παγιδευτεῖ στὴν ἀπαισιοδοξία καὶ αὐτό εἶναι μιὰ πραγματικότητα τόσο δραματική ποὺ ὁ θόρυβος καὶ τὰφανταχτερά φτερά τὴς σκεπῆς δὲν μποροῦν νὰ καλύψουν.
Ἀλλά τὼρα πιὰ κινδυνεύει ἀπό τὴν ἀπαισιοδοξία κι ὁ λαός ὁ ἁπλός κι ἄγναφος.
Ὅσοι πονᾶτε τὸν τόπο αὐτό, σταματῆστε αὐτή τὴν ὀλέθια σχολή τῶν ἀπογοητευμένων.

Δῶστε τὸν ἄρτο τῆς πίστης, τὴς ἑλληνικῆς πίστης, τῆς ἐντιμότητας, τῆς ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ καὶ τῆς ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ σ’αὐτές τὶς ὡραῖες ψυχές ποὺ πεινοῦν καὶ γυμνητεὺουν σ’ἕνα τόπο ποὺ χαρίτωσε πνευματικά ὁ Θεός.

πηγή

ΣΥΝ ΠΟΙΕΙΝ ΤΟ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΕΡΓΟ ΔΩΡΕΑΝ | ΙΑΝΟΣ POETS RADIO

ΣΥΝ ΠΟΙΕΙΝ ΤΟ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΕΡΓΟ ΔΩΡΕΑΝ | ΙΑΝΟΣ POETS RADIO

ΣΥΝ ΠΟΙΕΙΝ ΤΟ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΕΡΓΟ ΔΩΡΕΑΝ | ΙΑΝΟΣ POETS RADIO

Ανθολόγιο «ΣυνΠοιείν 2017»

ΣΥΝ ΠΟΙΕΙΝ ΤΟ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΕΡΓΟ ΔΩΡΕΑΝ | ΙΑΝΟΣ POETS RADIO

Ευχαριστίες

Θέλω ιδιαιτέρως να ευχαριστήσω τα μέλη της οργανωτικής επιτροπής και όλους τους φίλους συγγραφείς, οι οποίοι μου εμπιστεύτηκαν την επιμέλεια αυτής της έκδοσης και με τον τρόπο τους συνέβαλαν στην ολοκλήρωση του Συλλογικού έργου Όσα γράφονται τώρα…”

Θανάσης Πάνου

Ζωγραφική: G. Mikalef

Δωρεάν κατεβάστε click εδώ


O Θανάσης Πάνου (εκπαιδευτικός συγγραφέαςεικαστικός) είχε την ιδέα να εκδώσουμε μια ηλεκτρονική ανθολογία, για μαθητές και εκπαιδευτικούς. Η πρόταση αυτή μας βρήκε έτοιμους να την αποδεχθούμε και να την υλοποιήσουμε. Αναφέρω προς ενημέρωση απόσπασμα του ίδιου του Θανάση Πάνου: «Στο παρόν Ανθολόγιο συμμετέχουν πάνω από εκατό συγγραφείς λογοτέχνες με αδημοσίευτο και με δημοσιευμένο υλικό που επέλεξαν οι ίδιοι και στο τέλος των κειμένων, υπάρχει η αντίστοιχη αναφορά στο βιβλίο και τον Εκδοτικό Οίκο. Η ιδέα για αυτή τη σειρά εκδόσεων με ποίηση και γενικά λογοτεχνία προέκυψε από την ανάγκη που εξέφρασαν εκπαιδευτικοί από όλη την Ελλάδα και την Κύπρο, για μια συγκεντρωτική παρουσίαση με ελεύθερη πρόσβαση σε μορφή e- book, των σύγχρονων Ελλήνων συγγραφέων, με προσωπική επιλογή από το έργο τους, καθώς και των νέων τάσεων και ρευμάτων της Ελληνικής γραμματείας».

Έτσι οικοδομώντας μέσα σε σύντομο χρόνο, έχουμε σήμερα στα χέρια μας το «Συνποιείν 2017», μια ηλεκτρονική συγκέντρωση πονημάτων με ποίηση, πεζογραφία, θέατρο, παραμύθι, στίχο και εικαστική δημιουργία, που θα κυκλοφορήσει σύντομα. Προσκαλέσαμε ανθρώπους επώνυμους, αλλά και ανοχύρωτους από τίτλους, άγνωστους στο ευρύ κοινό.

Ήταν μια πρόκληση! Το σχέδιο υλοποίησης στηρίζεται στην αυτοανθολόγηση, συγκέντρωση υλικού, επεξεργασία για την τελική ηλεκτρονική του μορφή -το κύριο βάρος ανέλαβε και υλοποίησε ο Θ. Πάνου και διανομή του σε Σπουδαστήρια Νέας Ελληνικής Φιλολογίας, Πανεπιστήμια και σε πολλές Βιβλιοθήκες πόλεων, ενώ θα γίνει προβολή του μέσω εφημερίδων, λογοτεχνικών περιοδικών και ραδιοφώνου. Το βιβλίο θα κατεβαίνει ελεύθερα από τις ανοιχτές βιβλιοθήκες Biblio.net, Παιδεία, Καθηγητής, Schooltime και άλλες ηλεκτρονικές για χρήση των δασκάλων και μαθητών.

Σκοπός μας είναι, αφού η τάξη λειτουργεί ως κοινότητα μάθησης, ως χώρος βίωσης κοινών πραγμάτων και διάδρασης με έμφαση στη συνεργασία, στη συζήτηση, στη διαπραγμάτευση, στα κοινά νοήματα, να μυηθούν τα παιδιά στο παρόν έργο. Ως εκπαιδευτικός πίστευα πάντα πως διδάσκουμε καλύτερα, όταν απολαμβάνουμε τη συντροφιά των παιδιών που αγαπάμε και το αντίστροφο. Η εκπαίδευσή μας έχει πολλές δυνατότητες να εμπλαισιώσει ριζικά τη δημιουργία και καλλιέργεια ομαδοσυνεργατικής διδασκαλίας, η οποία να σχετίζεται με τον πολιτισμό και την παράδοση του τόπου μας.

Όπως είχε γράψει και σε μια αποστροφή του λόγου του ο κ. Βουτσινάς, ο ένας από μέλη της επιτροπής επιμέλειας, η κάθε σχολική μονάδα μπορεί στο μάθημα της νεοελληνικής λογοτεχνίας ένα αναγνωρισμένο κείμενο να το διδάξει δίπλα σ’ ένα αντίστοιχο σημαντικό, αλλά άγνωστου δημιουργού, μπορεί να ερευνήσει «γλωσσικές αξιώσεις και εξελίξεις, να διαπιστώσει αλληλοεπιδράσεις, να αξιολογήσει νέες τάσεις και νέες ιδέες, να επαναπροσδιορίσει τις αισθητικές αντιλήψεις του παλιού με το καινούργιο» και γενικότερα να γίνει η σχολική μονάδα μια αυτόνομη πνευματική εστία, η οποία χρησιμοποιώντας την τεχνολογία, να αναρτήσει τα αποτελέσματα της στο διαδίκτυο, να δημιουργήσει αρχείο κ.α.

Ο πυρήνας για μένα προσωπικά βρίσκεται στη «μύηση» των παιδιών στο θησαυρό του πολιτισμού μας, μέσα από δρόμους που τους είναι οικείοι, όπως η τεχνολογία. Δεν θα ξεχάσω, μέσα στο πλαίσιο των σχολικών δραστηριοτήτων, όταν πριν χρόνια με μαθητές Γυμνασίου και με ομάδα ικανών συναδέλφων εκπαιδευτικών ανεβάσαμε θεατρικά την πρώτη χρονιά ολόκληρη την

«Αμοργό» του Γκάτσου και τη δεύτερη χρονιά τη «Δεκαετία του ’60». Το συμπέρασμα από αυτήν τη δραστηριότητα ήταν συγκλονιστικό. Τα παιδιά κατά γενική ομολογία αντιστοίχισαν το όφελος της εμπειρίας αυτής εκφραζόμενα έτσι: «αυτό που ζήσαμε αντιστοιχεί με τετρακόσιες ώρες διδασκαλίας

Ολοκληρώνοντας θα υποστήριζα πως το άμεσο και πρακτικό αποτέλεσμα αυτού του εγχειρήματος είναι ότι για πρώτη φορά έχουμε μια σύζευξη αναγνωρισμένου λογοτεχνικού έργου με το παρόν λογοτεχνικό γίγνεσθαι στη σύγχρονη γραφή. Αυτό, κατά την άποψή μας, δημιουργεί ένα προσφερόμενο πεδίο συγκριτικής αξιολόγησης, ερευνώντας τις επιδράσεις, επιρροές εν τη γενέσει τους.

Ευχαριστούμε όλα τα αξιόλογα μέλη της επιτροπής οργάνωσης και επιμέλειας, που εθελοντικά πρόσφεραν τα μέγιστα και είναι:

ΣΠΥΡΟΣ ΒΟΥΤΣΙΝΑΣ: Εκπαιδευτικός, ποιητής, κριτικός λογοτεχνίας.

ΓΕΩΡΓΙΑ ΚΟΤΣΟΒΟΛΟΥ: Εκπαιδευτικός, Συγγραφέας

ΑΝΤΩΝΗΣ Δ. ΣΚΙΑΘΑΣ: Ποιητής, κριτικός λογοτεχνίας

ΔΙΩΝΗ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ: Εκπαιδευτικός, συγγραφέας, κριτικός λογοτεχνίας. ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΠΑΠΟΥΤΣΟΠΟΥΛΟΥ: Εκπαιδευτικός, συγγραφέας, μεταφράστρια. Θ. ΠΑΣΧΟΣ: Εκπαιδευτικός, ποιητής.

ΚΛΕΟΠΑΤΡΑ ΜΑΚΡΙΔΟΥ ROBINET: Συγγραφέας

τέλεχος του γαλλικού υπουργείου συγκοινωνιών κ έργων κ Δντρια του τμήματος Υδάτινοι πόροι στην ΟΡΛΕΑΝΗ) ΕΛΕΝΗ ΑΡΑΠΗ (ΑΝΕΜΟΕΣΣΑ ΣΚΕΨΗ): Εκπαιδευτικός, συγγραφέας.

ΚΑΪΤΑΤΖΗ ΧΟΥΛΙΟΥΜΗ ΔΕΣΠΟΙΝΑ: Ποιήτρια, Κλινικός ψυχολόγος–ψυχοθεραπεύτρια.

(Ανοιχτή Μονάδα της Ψυχιατρικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Ουψάλα και στην Ειδική Αγωγή και Εκπαίδευση του Υπουργείου

Παιδείας)

ΧΡΗΣΤΟΣ Ν. ΚΑΡΑΚΑΣΗΣ: Παραγωγός, Σεναριογράφος, Σκηνοθέτης, Συγγραφέας, Εκπαιδευτικός

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΚΑΠΠΑ: Εικαστικός, Συγγραφέας. Σκηνοθέτιδα, Εκπαιδευτικός

ΕΛΕΝΗ ΑΡΤΕΜΙΟΥ ΦΩΤΙΑΔΟΥ: Εκπαιδευτικός, συγγραφέας.

ΦΑΝΗΣ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ: Eκπαιδευτικός

Ευχαριστώ εκ μέρους όλων των συμμετεχόντων τον εμπνευστή και στυλοβάτη της προσπάθειας

Θανάση Πάνου.

Κατερίνα Κανάκη Αξούγκα: εκπαιδευτικός συγγραφέας


Περί του εγχειρήματος

Η συστηματική εκμετάλλευση των τεχνολογικών εξελίξεων από τον παγκόσμιο καπιταλισμό «μαζικοποίησε» τους πληθυσμούς με αποτέλεσμα να φθίνουν τα εθνικά πολιτιστικά χαρακτηριστικά και να τείνει προς εκμηδενισμό η «παράδοση». Η νέα αυτή πραγματικότητα διαρκώς διαμορφώνεται, αλλά δεν ξέρουμε που θα οδηγήσει.

Οι προβλέψεις δεν είναι αισιόδοξες. Στις συνθήκες αυτές ο όρος αισιοδοξία δεν έχει σαφές νόημα, δεν μπορούμε να την προσδιορίσουμε, επειδή δεν υπάρχει η σαφής προοπτική του πλέγματος των ελπίδων ως αποτέλεσμα ενός κοινωνικού οράματος, έστω μιας ουτοπίας. Οι ισχυρισμοί ότι η ιστορία τελείωσε, ότι η φιλοσοφία πέθανε δεν φαίνεται να είναι εντελώς αβάσιμοι. Η κατάσταση αυτή γεννά την αίσθηση μιας ολικής κατάρρευσης των αξιακών συστημάτων. Πρωτίστως η περιθωριοποίηση των ηθικών αξιών συνεπάγεται και όλων των υπολοίπων.

Αυτό το περιβάλλον είναι κατάλληλο για εκρηκτική καλλιτεχνική δημιουργία, τουλάχιστον όσον αφορά τα ποσοτικά στοιχεία Οι διαδικασίες είναι οργασμικές και ως τέτοιες έχουν το απόλυτο του «καινούργιου» και τον επαναπροσδιορισμό του «παλιού». Θα πρέπει να ρίξουμε μια προσεκτική ματιά στη μόδα του ενδύματος, η οποία οπτικοποιεί πρώτη αυτή τις μεταλλάξεις στο αισθητικό πεδίο και είναι πρακτικά προσεγγίσιμη ορατά.

Η λογοτεχνία αποκαλύπτει κάπως αργά τη λειτουργία του μηχανισμού της προσαρμογής της στα νέα δεδομένα, αφού ο ρυθμός απήχησης στον πληθυσμό είναι πιο βραδύς και δύσκολα αφομοιώσιμος.

Η έκδοση εκ μέρους μας της Ανθολογίας «Συν Ποιείν 2017» μπορεί να υπηρετήσει- τίθεται το ερώτημα-έναν σκοπό συνειδητοποίησης από την εκπαιδευτική κοινότητα αυτής της πραγματικότητας και να εκπέμψει αισιόδοξα μηνύματα; Δεν μπορούμε να το εξασφαλίσουμε ή στην καλύτερη περίπτωση δεν μπορούμε να ξέρουμε αν θα χρησιμοποιηθεί για τη διδασκαλία των Νέων Ελληνικών. Είναι όμως μια αφετηρία. Εμείς αισθανόμαστε ικανοποιημένοι για την προσπάθειά μας. Η αισιοδοξία μας περιορίζεται στο να αποδεχθούν οι σχολικές κοινότητες την πρότασή μας και να τις περπατήσουν. Το υλικό που θα έχουν στη διάθεσή τους οι ήρωες εκπαιδευτικοί μπορούν να το ζυμώσουν, να το κοσκινίσουν και να το αξιολογήσουν γλωσσικά, ιδεολογικά, φιλολογικά και εν τέλει να προτείνουν καινούργιες ιδέες διδακτικές, ακόμη και να το απορρίψουν.

Σπύρος Σ. Βουτσινάς

Εκπαιδευτικός, ποιητής, κριτικός.


Ανθολόγιο ΣυνΠοιείν

μια συλλογική πρόταση μια θέα προς τη σύγχρονη ελληνική γραμματεία

Τα έργα της Λογοτεχνίας πρέπει ελεύθερα να βρίσκουν τον δρόμο τους για τους αναγνώστες. Πολύ περισσότερο ισχύει αυτό αν πρόκειται για την εκπαιδευτική κοινότητα. Τότε η ποίηση και η πεζογραφία δεν προσφέρουν μόνον την αυτονόητη και επιθυμητή απόλαυση αλλά αποτελούν και αντικείμενο μελέτης και διδασκαλίας. Και η αλήθεια είναι ότι δάσκαλοι και μαθητές διψούν για μια ανανέωση στο υλικό που έχουν πρόσφορο στα σχολεία. Νέα ρεύματα, νέες τάσεις και ενδιαφέρουσες νέες εμφανίσεις στον χώρο της γραφής. Αλλά και οι παλαιότεροι δημιουργοί, γνωστοί και καταξιωμένοι, συνεχίζουν να γράφουν, χωρίς οι νεότερες λογοτεχνικές καταθέσεις τους να φθάνουν στα σχολεία.

Έρχεται, λοιπόν, το «Ανθολόγιο ΣυνΠοιείν» με τους 150 δημιουργούς να αυτοανθολογούνται, προτείνοντας τα έργα τους, με ελεύθερη πρόσβαση, σε δασκάλους και μαθητές για να εντρυφήσουν στο «σώμα» της Ελληνικής Γραμματείας.

Αξίζει να επισημάνουμε ότι:

– Η μορφή του έργου είναι ηλεκτρονική (e-book), ώστε η χρήση του να είναι ευκολότερη.

– Συνοδεύεται από οπτικοακουστικό υλικό, προσφέροντας έτσι μια σύνθετη εποπτεία του έργου.

 Αναβαθμίζεται το έργο της εκπαιδευτικής κοινότητας, γιατί αναλαμβάνει την πρωτοβουλία να επιλέξει, να επεξεργαστεί και να συζητήσει έργα δημιουργών που δεν ανθολογούνται στα σχολικά βιβλία, εμπλουτίζοντας έτσι το υλικό διδασκαλίας.

 Είναι πολύ ενδιαφέρον να βλέπουμε συλλογική δουλειά να προβάλλεται, εν μέσω πληθώρας ατομοκεντρικών προτάσεων. Αυτό το τελευταίο είναι ίσως και η πλέον ουσιαστική προσφορά προς τους δασκάλους και τους μαθητές.

Μια σύναξη ενδιαφέρουσα, ακριβώς γιατί κανένας δεν είναι ίδιος με τον άλλον, και πώς θα μπορούσε άλλωστε; Κάποιοι μπορεί να μοιάζουμε στον τρόπο προσέγγισης αλλά κι αυτό έχει την ουσία του. Παραλλαγές και ανταλλαγές. Και όλες αυτές οι διαφορετικές παρουσίες σε ένα «σώμα» με εύκολη πρόσβαση. Τι καλύτερο;

Η συνύπαρξη αυτή φυσικά βρίσκει το πιο ζεστό και οικείο περιβάλλον στην Τέχνη, είτε μιλάμε για τέχνη του λόγου, ποίηση και πεζό, είτε για τις εικαστικές μορφές της. Η Τέχνη από τη φύση της είναι χώρος που αγκαλιάζει όλες τις τάσεις όλες τις μορφές, όλη τη νεωτερικότητα. Όχι μόνον ανέχεται αλλά και προωθεί κάθε τι νέο και αλλιώτικο.

Η μοναδική έκθεση του καθενός από μας έχει οπωσδήποτε μια γοητεία, λίγο ναρκισσισμό, μια δόση επιβεβαίωσης και άλλα ακόμη υπερμεγέθη και φανταχτερά. Η συμμετοχή, όμως, σε συλλογικό έργο φέρει μέσα της πολύ πιο σημαντικά πράγματα. Το ξάφνιασμα της συνάντησης είναι έναυσμα για δημιουργία Δεν είναι λίγο να στεγάζεις τη σκέψη σου, το λιγοστό σου κάτι μαζί με τους άλλους και από όλο αυτό να προκύπτει ένα σύνολο θαυμάσιο.

Ήδη ο πρώτος τόμος είναι έτοιμος και θα έχουμε τις πρώτες εντυπώσεις. Κι εμείς που συμμετέχουμε αναμένουμε με ιδιαίτερη χαρά τον αντίκτυπο που θα έχει στους φυσικούς του αποδέκτες.

Διώνη Δημητριάδου


Η ποίηση δεν ανήκει σαυτούς που τη γράφουν αλλά σ΄αυτούς που την έχουν ανάγκη»

Πάμπλο Νερούντα

Σε μια αντιπνευματική εποχή όπου η ανάπτυξη της τεχνολογίας έχει κατακρεουργήσει το πνεύμα και μετατρέπει το άτομο σε παραγωγική μονάδα, όπου η δημιουργικότητα και η φαντασία έχουν θυσιαστεί στο βωμό της μηχανοποίησης της σκέψης και της επίτευξης της μέγιστης παραγωγής, σε μια απάνθρωπη εποχή, ναι! στην εποχή μας,όλοι έχουμε ανάγκη την τέχνη.Μόνο αυτή μπορεί να αφυπνίσει τον άνθρωπο μέσα μας, μόνο αυτή μπορεί να οδηγήσει στο πολυπόθητο, ακριβοθώρητο «γνώθι σαυτόν».

Μέσω της τέχνης ο άνθρωπος βγαίνει από το στενό, περιχαρακωμένο εγώ του και προσεγγίζει το εμείς. Ο κόκκος της άμμου ενώνεται και γίνεται θύελλα. Η τέχνη δεν είναι επανάσταση, μα μπορεί να γεννήσει τους επαναστάτες. Ξυπνά τον ήρωα μέσα μας, νιώθουμε επιτέλους να ρέει στις φλέβες μας πύρινο αίμα, δεν πάγωσε από τον τρόμο του φόβου και τον χιονιά της αδιαφορίας, που μας έχουν κατακλύσει.

Για όλα αυτά και ακόμα περισσότερα, που βιώνονται καλύτερα διαβάζοντας τις λέξεις μας, δημιουργήθηκε το «ΣυνΠοιείν». Μια κατάθεση ψυχής 150 ατόμων που αρνήθηκαν να γίνουν μονάδες και που ευελπιστούμε να ταξιδέψει στα χέρια των παιδιών μας. Βασικός μας στόχος δεν είναι να ξυπνήσουμε τον καλλιτέχνη μέσα τους, αν και είμαστε σίγουροι, ότι «το αγαθόν, το αληθινόν και το ωραίον» ξέρει να έλκει τις δημιουργικές ψυχές.

Βασικός μας στόχος είναι να δουν τα παιδιά μας ότι υπάρχει και ένας άλλος κόσμος, μακριά από τα iphone και τα «γκατζετάκια» της σύγχρονης τεχνολογίας και ότι μπορούν να γίνουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όπλο στα χέρια μας, αν ενωμένοι αποφασίσουμε όλοι μας συνειδητά να προάγουμε τον πολιτισμό και την τέχνη, χωρίς ονόματα, ταμπέλες και έθνη.

Ας αφήσουμε λοιπόν τις λέξεις μας ως ελεύθερα πουλιά, χωρίς ονόματα, δίχως ιδιοκτήτες να ταξιδέψουν και να βρούν καταφύγιο μέσα στις παιδικές ψυχές.

Αυτό που ζητάμε από τους συναδέρφους εκπαιδευτικούς είναι να αγκαλιάσουν την προσπάθειά μας, να εντάξουν το «ΣυνΠοιείν» στο εκπαιδευτικό τους πρόγραμμα και όλοι μαζί να συντάξουμε ένα Μεγάλο Ποίημα.

Δίνοντας πάντα τη σκυτάλη της συνέχειας στα παιδιά μας, με την ευχή να μας ξεπεράσουνστοχεύοντας στις υψηλές, απάτητες κορυφογραμμές.

Αράπη Σ. Ελένη


Η ποίηση και οι ποιητές με την δύναμη των λέξεωνμε την καθαρότητα των ιδεών, μας εμποτίζουν με ιδανικά ξεχασμένα ,με οράματα παραμορφωμένα ,με κόσμους απατηλούς, με σύνδρομα. Όλοι μας ονειρευόμαστε πολύ κάθε νύχτα, αλλά το πρωί όλα τα έχουμε ξεχάσει. Οι ποιητές θυμούνται τα όνειρά και τα εκφράζουν συζητώντας τα και γράφοντας τα ώστε να λειτουργούν σαν ένα εσωτερικό ξύπνημα της ξεχασμένης μας συνείδησης.

Υποχρεώσεις των κοινωνιών είναι να δημιουργούν τις συνθήκες ώστε όλα τα μέλη της να μπορούν ανεξάρτητα από θρησκεία χρώμα, φυλετικές διαφορές, ή ακόμα και ιδεολογία να λειτουργούν και να συμμετέχουν απρόσκοπτα. Οι συνθήκες ανάπτυξης της προσωπικότητας του ατόμου είναι το πιο σημαντικό σημείο προόδου μιας κοινωνίας. Η διαλεκτική που αποκτά το άτομο με την κοινωνία ώστε να την βελτιώνει και να βελτιώνεται.

Ο Πλωτίνος, στο Εννεάς Πρώτη γράφει, Τι να φανταστούμε λοιπόν αν αντικρίσει κανείς το ίδιο το Ωραίο, μόνο με τον εαυτό του, καθαρό, χωρίς προσμίξεις σάρκας ούτε σώματος, να μη βρίσκεται ούτε στη γη ούτε στον ουρανό, έτσι ώστε να είναι απόλυτα καθαρό; Γιατί οι ομορφιές εδώ είναι όλες επίκτητες και μικτές, και όχι πρωταρχικές, αλλά προέρχονται από Εκείνο. Και το ίδιο Αυτό, αφού είναι η ίδια η Ομορφιά σε υπέρτατο βαθμό, και η πρωταρχική Ομορφιά, κάνει και τους εραστές του ωραίου και αξιέραστους.

Οι φράσεις του Έντγκαρ Αλαν Πόε με «Η ποίηση είναι σκέψεις που αναπνέουν, και λέξεις που καίνε.» με κάνουν να σκεφτώ ότι η σκέψη ταξιδεύει στο δημιουργικό κενό ανάμεσα στην φαντασία και την αλληγορία, στο πεδίο των προθέσεων του ποιητή και της διάθεσης του να κυριαρχήσει στα ένστικτα του κάνοντας μας θεατές αλλά και κοινωνούς.

Το πνευματικό έργο υπερβαίνει τις εξαρτήσεις της ύλης, ξεπερνά τους περιορισμούς, μετουσιώνεται σε γεγονός πνευματικό. Αντανακλά τις κοινωνικές ή τις ιδεολογικές συνθήκες που το παρήγαγαν. Μπορεί να μεταδώσει δέος αλλά και τρόμο. Μπορεί να αφανίσει μορφές του παρελθόντος που κατέληξαν ανενεργές. Αποκολλάται από τον δημιουργό του και ζει σε πείσμα της φθοράς που επιφέρει ο χρόνος. Ζει ανεξάρτητο γιατί ο καθένας μπορεί να διαβάσει καινούργια πράγματα σ‘ αυτό.

Χρήστος Ν. Καρακάσης


Αρχείο «οπτικής ποίησης» Ελλήνων και Ξένων Λογοτεχνών

Το αρχείο «οπτικής ποίησης» Ελλήνων και Ξένων Λογοτεχνών, είναι ένα Project που αφορά την ποίηση, λογοτεχνία και τα εικαστικά γενικότερα. Έχουν δημιουργηθεί περισσότερα από

200 videos οπτικοποιημένης ποίησης, τα οποία αποτελούν μία ουσιαστική πρόταση στα πλαίσια της βιωματικής εκπαίδευσης (πολλά από αυτά με την συμμετοχή μαθητών στην δημιουργία, με επιλογή εικόνων, δικών τους φωτογραφιών αφήγησης και μουσικής) και αποτελούν χρήσιμα εκπαιδευτικά «εργαλεία» ώστε οι μαθητές να προσεγγίσουν πολύπλευρα την λογοτεχνία και τον ποιητικό λόγο μέσω και της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Ήδη ως εκπαιδευτικό υλικό προβάλλονται σε σχολεία και κοινωνικά φροντιστήρια. Επίσης προβάλλονται σε λογοτεχνικές παρουσιάσεις και συμμετέχουν στα δρώμενα του Athens Art International Arts  Festival  και  του  international  Film  Poetry  Festival  he  Institute  for Experimental Arts).

 

https://vimeo.com/161888285

 

Το οπτικοακουστικό υλικό είναι χωρισμένο σε τμήματα 3 έως 15 λεπτών για την εύκολη χρήση και παρουσίαση στην ώρα της διδασκαλίας.

Είναι στην διάθεσή σας για οποιαδήποτε παρουσίαση.

ΣΥΝ ΠΟΙΕΙΝ ΤΟ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΕΡΓΟ ΔΩΡΕΑΝ | ΙΑΝΟΣ POETS RADIO

Στο  ελληνικό  αλφάβητο  δεν  υπάρχει  ακροφωνία.  Το  ελληνικό  αλφάβητο  δεν  είναι  όπως  το φοινικικό που υπάρχει αντιστοιχία ανάμεσα στο γράμμα και στο όνομα που περιγράφει. Ο Όμηρος ήθελε να δώσει ένα υπόβαθρο πολιτιστικό, ιερό, μυθολογικό στο αλφάβητο. Γιατί όλα τα αλφάβητα στην Ανατολή ήταν ιερά. Βλέπουμε λοιπόν έναν ποιητή που φτιάχνει δύο μεγάλα ποιήματα για να υμνήσει το Αλφάβητο. Μα τέλος πάντων γιατί να μην αναγνωριστεί αυτό! Γιατί να μην του δώσει μία δόξα!

«Ο Πάτροκλος δεν κάνει τίποτα από το Ξ μέχρι το Π.Περιμένει το Π για να βγει στη δράση!» Νάνος Βαλαωρίτης

Δωρεάν κατεβάστε click εδώ

Ποτέ ἐκείνοι ποὺ ἔμειναν στὴν Αἰωνιότητα δὲν ἤταν ἐπίκαιροι, ἐποχικοί.

Ποτέ ἐκείνοι ποὺ ἔμειναν στὴν Αἰωνιότητα δὲν ἤταν ἐπίκαιροι, ἐποχικοί.

 

Ποτέ ἐκείνοι ποὺ ἔμειναν στὴν Αἰωνιότητα δὲν ἤταν ἐπίκαιροι κι ἐποχικοί.

Ζοῦμε μιὰ ζωή ἐκτεταμένη σὲ χῶρο καὶ σὲ χρὀνο κι ἄς μὴ τὴν ζοῦμε μὲ ἀκοίμητη τὴ συνείδηση, μὲ τὶς αἰσθήσεις τοὺ πνεύματος σὲ διαρκή ἐγρήγορση.Ξαφνικά, κάποτε μπορεῖ νὰ γίνει φῶς μέσα μας καὶ νὰ αἰστανθοῦμε τὸ βάρος τοῦ παρελθόντος μας ὄχι μονάχα ὡς βάρος τῶν χρόνων ποὺ πέρασαν, τῶν πικριῶν, τῶν δοκιμασιῶν μας, ἀλλά καὶ ὥς βάρος τῶν ἄλλων τῶν ἀνθρώπων πάνω μας, πάνω στὴν καρδιά μας.
Μᾶς μεθοῦν στὸ βάθος καὶ οἱ χαρές καὶ οἱ πίκρες γιατί ἐξάπτουν τὴν ὄρεξη τὴς ζωῆς, γιατί ἀδιάπτωτα τὴ βεβαιώνουν, γιατί φέρνουν στὴ συνείδησή μας τὰ πειστήριά της.Κι ἔτσι, ὑπομένουμε, καρτεροῦμε. Ἀδράχνουμε τὰ πράγματα, τὰ πρόσωπα,ἁρπάζουμε ἀπ΄τὸν τράχηλο τὴ ζωή καὶ δὲ θἐλουμε νὰ τὴν ἀφήσουμε στ΄ἀλήθεια, ὅσο κι ἄν μᾶς φαρμακώνει.
Ἡ Καρτερία μας, ἀκριβῶς, ἐκφράζει τὸ πάθος μας γιὰ τὴ ζωή, κάποτε τὸν σεβασμό μας γι΄αὐτή ὅταν ἀρχίσουμε νὰ συνειδητοποιοῦμε τὶ σημαίνει, τὶ πνευματικά σημαίνει ἡ παρουσία μας στὸν κόσμο αὐτό.

Ποτέ ἐκείνοι ποὺ ἔμειναν στὴν Αἰωνιότητα δὲν ἤταν ἐπίκαιροι κι ἐποχικοί.2


Ἡ ἀνθρώπινη καρτερία στὶς μέρες αὐτές ποὺ ζοῦμε-μέρες ὁμαδικῆς ἠθικῆς παράκρουσης-ἀποχτᾶ ἕνα χαρακτήρα καθαρά ἡρωικό. Ὁ τεχνικός «πολιτισμός» κι οἱ ἀλλεπάλληλοι πόλεμοι ἔχουν ἐκμηδενίσει τὸ κεφάλαιο τῆς ἱερότητας τοῦ ἀνθρώπου.
Ἰδεολογίες ἀπάνθρωπες ἔχουν ἀναγάγει τὸ φαινόμενο τοῦ ἀνθρώπου σὲ οἰκονομικές ἀφετηρίες καὶ σὲ ὑλικά παραγωγική ἀποστολή, Λοιπόν, καὶ νὰ ζεῖς μέσα σ΄αὐτό τὸν ἄχαρο κόσμο, ν΄ἀντιμετωπίζεις μὲ καρτερία ὅλη αὐτή τὴν ἀθλιότητα ποὺ σκέπασε μὲ τὴ λέπρα τὴ γῆ μας, νὰ μπορεῖς νὰ κρατεῖς τὸ νοῦ σου καθαρό καὶ ἰσορροπημένο μέσα σ΄αὐτή τὴν παραφροσύνη ποὺ ξεκινᾶ ἀπό τὴν ἐξαντλητική διαφήμιση γιὰ νὰ φτάσει στὰ διπλανά ἅλματα, εἶναι ἑνας ἄθλος, εἶναι ἕνας ἡρωισμός που μεγαλύτερος δὲ μπορεῖ νὰ ὐπάρξει αὐτὴ τὴν στιγμή.
Οἱ κυνικοί θὰ παρατηρήσουν πὼς πιὰ δὲν ἔχουμε καμιάν ἐλπὶδα, πὼς ἡ ζωή, σύμφωνα μὲ τὶς ἰδέες μας, πάει ἀπό τὸ ἠθικά κακό πρὸς τὸ ἠθικά χειρότερο καὶ πὼς , ἐπομένως, ἡ καρτερία δὲν ἐχει κανένα νόημα.

Ποτέ ἐκείνοι ποὺ ἔμειναν στὴν Αἰωνιότητα δὲν ἤταν ἐπίκαιροι κι ἐποχικοί.3


Κι ὅμως, νόημα ἔχει, καὶ μάλιστα μέγιστο.Μὲ τὴν παρουσία μας στὸν κόσμο αὐτό, μὲ τὴν καρτερία μας, βεβαιώνουμε πὼς τὰ ἰδανικά μας ζοῦν ἀκόμη ἀφοῦ μποροῦν νὰ δίνουν φῶς καὶ δύναμη σ΄ἐμᾶς τοὺς ἴδιους, βεβαιώνουμε τὴ δύναμη τοῦ ἀνθρώπου νὰ ὑπερβεῖ τὶς πληγές του, νὰ κατανικήσει τὰ ἐλαττώματά του μὲ ἀρετές, βεβαιώνουμε πὼς μέσα μας ἔχουμε κρυμμένες ἀποθῆκες ὀξυγόνου ποὺ κατανικοῦν τὴν ἀσφυξία, πὼς μποροῦμε νὰ καταπολεμήσουμε αὐτή τὴν προοδευτική δηλητηρίαση ποὺ τὸ πνεῦμα τῆς ἐποχῆς ἐπιχειρεῖ στὸν ὀργανισμό τοῦ κόσμου μας.
Τὰ ἐφόδιά μας φαίνονται πενιχρά σὰν τὴ σφεντόνα τοῦ Δαβίδ:
καρτερία, τρυφερότητα,θυσία,ἀγὰπη, σεβασμός κι ἀξιοπρέπεια, ἐλπίδα.
Ἐφόδια ποὺ ξεχύνονται ἀπό τὴ λησμονημένη πηγή τοῦ Θεοῦ.
Ναὶ, δὲν εἴμαστε ἐπίκαιροι,δὲν εἴμαστε τῆς ἐποχῆς.
Ποτέ ἐκείνοι ποὺ ἔμειναν στὴν Αἰωνιότητα δὲν ἤταν ἐπίκαιροι κι ἐποχικοί.
Κ.Τσιρόπουλος 1965.
– Ἡ Μαρτυρία τοῦ Ἀνθρώπου – Ἐκδόσεις τῶν Φίλων.

Ευάγγελος Πέππας

Ραδιοφωνικός παραγωγός σημαίνει μοιράζομαι.

Δεν υπάρχει πιο εκστατικό πράγμα από το να μοιράζεται κάποιος τα πιο βαθιά πράγματα που συμβαίνουν μέσα του,
τις μουσικές του, τα χρώματά του, τις λέξεις του,ίσως ακόμα
και την “κατάντια” του.
Μια “κατάντια” όμως που ίσως είναι θησαυρός για τον άλλον.
“Μια λέξη,
μια μελωδία
μια προσευχή σαν από πάντα
σου αλλάζει την ζωή.”
Άνθρωποι έρχονται και φεύγουν χωρίς να ἀντιληφθοῦν τι είναι Ζωή.
Ραδιοφωνικός παραγωγός σημαίνει μοιράζομαι.
Είναι λειτούργημα.

Ευάγγελος Πέππας

 

Σαν σήμερα γεννήθηκε το 1947 Brian Johnson των AC/DC

Το 1947 Brian Johnson των AC/DC γεννήθηκε στο Dunston της Αγγλίας.
Οι πωλήσεις τους ξεπερνούν μέχρι σήμερα τα εκατόν εξήντα εκατομμύρια αντίτυπα. Δημοφιλή τραγούδια με την φωνή του: “Back in Black”ΕΔΩ,: https://www.youtube.com/watch?v=pAgnJDJN4VA

 

 

“For Those About to Rock (We Salute You)”ΕΔΩ:https://www.youtube.com/watch?v=8fPf6L0XNvM

 

 

“Thunderstruck”ΕΔΩ :https://www.youtube.com/watch?v=v2AC41dglnM

 

Μόλις μάθεις ν’ ακούς τα κείμενα,
θα γεύεσαι τις μελωδίες των λέξεων
θ΄αγκαλιάζεις την εικόνα.

Ευάγγελος Πέππας

Όταν οικειοποιείσαι τις λέξεις των άλλων οι ίδιες οι λέξεις θα πάρουν εκδίκηση με τρόπο ιδιαιτέρως οδυνηρό.

Ευάγγελος Πέππας

Ο συνοδοιπόρος της καρδιάς.

Ο Δρόμος για την καρδιά δεν βαδίζεται μια φορὰ και τέλος.
Πας καὶ ξαναγυρνάς, και ξαναπάς και επιστρέφεις.
Στην αρχή δύσκολα, πιο εύκολος μετά γίνεται, συντομεύει.
Κάθε φορά και διαφορετική θέα, διαφορετικός ο γυρισμός.
Πάντα ξεχωριστά δώρα της, κουβαλάς, μα και με τίποτα γυρνάς και άδειος.
Έτσι για να ξαναπάς με περισσότερο πάθος.


O δρόμος για την καρδιά, δεν είναι ένας.
Ο κάθε άνθρωπος έχει τὀν δικό του, και αν θέλει,
σού κάνει την τιμή να σ΄ έχει συνοδοιπόρο,
έστω και για μία βόλτα..
Δεν είναι ούτε ανηφόρα, ούτε κατηφόρα, και είναι και τα δύο.


Ευθείες λίγες έχει, ίσα-ίσα, για να παίρνεις ανάσα και να διαλογἰζεσαι.
Δρόμος χωρίς τέλος.
Τον βαδίζουνε πολλοί μέχρι τα βαθιά γεράματα και δεν κουράστηκαν…
παιδιά έγιναν και κέρδισαν τον θάνατο.
{Σαν από Πάντα 2016}
Evaggelos Peppas
Αrt by Danii Kessjan