Ραδιόφωνο Πολιτισμού-Τέχνης-Βιβλίου-Εκπαίδευσης

ΒΡΕ ΜΠΑΓΑΣΑ ΠΕΡΝΑΣ ΚΑΛΑ ΚΕΙ ΠΑΝΩ

ΒΡΕ ΜΠΑΓΑΣΑ ΠΕΡΝΑΣ ΚΑΛΑ ΚΕΙ ΠΑΝΩ

Ασιμος | venceremos | ασυμβίβαστος | στίχοι

Αντισυμβατικός, παρεξηγημένος, ροκ με όλη τη σημασία της λέξεως, με εκρήξεις έντονης ευαισθησίας και παρόρμησης. Άνθρωπος που απεχθανόταν τις ταμπέλες κι έψαχνε διεξόδους για να φτιάχνει δικό του κόσμο. Εκείνος μόνος του, απέναντι σε μία κοινωνία που «δεν του έκανε», που τον πρόδιδε και που του χαλούσε την αισθητική του. Με αυτά και με άλλα τόσα θα μπορούσα να περιγράψω τον καλλιτέχνη Νικόλαο Ασημόπουλο κατά κόσμο Νικόλα Άσιμο.

Πολλές απόψεις έχουν ακουστεί για εκείνον, απόψεις αντιφατικές μεταξύ τους. Υπάρχουν ακόμα οι ένθερμοι υποστηρικτές, τριάντα χρόνια μετά τον θάνατό του, μα κι ένθερμοι πολέμιοί του, μένοντας στα λάθη που ίσως έκανε στη ζωή του, ίσως και όχι. Δε θα σταθώ στη ζωή αυτού του τόσο διαφορετικού ανθρώπου, μα στους στίχους τους μοναδικούς που έγραψε. Στα τραγούδια που έγραφε σε κασέτες, σε παράνομες κασέτες, όπως λέγονταν και τις έδινε κρυφά στο κέντρο της Αθήνας τις δεκαετίες ’70 και ’80.

Λίγο πριν φύγει από τη ζωή έγραψε ίσως ένα από τα καλύτερα του κομμάτια. Με στίχο τρυφερό, γεμάτο από αγάπη, χωρίς όμως να σταματά να βλέπει την «κατάντια» του κόσμου τούτου. «Αγαπάω κι αδιαφορώ» (1988). Στίχος που με συγκινεί βαθιά, λέξεις που τόσα χρόνια κυλούν στο αίμα μου. Θα σταθώ σε ένα μονάχα στίχο του συγκεκριμένου τραγουδιού. «είν’ πανάκριβο στο λέω ν’ αγαπάς»… Δεν είναι άραγε;…

Αγαπάω κι αδιαφορώ

και κρατάω τον κατάλληλο χορό,

το λοιπόν θα αγαπάω και μένα

όπως εσένα.

Μην παρανοείς τα λόγια που `χω πει,

είναι η πιο απλή του κόσμου συνταγή.

Νιώσε με, για να σε νιώσω κι ας πονάς,

είν’ πανάκριβο σ’ το λέω ν’ αγαπάς.

Κοίτα με στα μάτια με υπομονή,

διώξε του άλλου κόσμου την επιρροή.

Νιώσε με για να σε νιώσω κι ας πονάς,

είν’ πανάκριβο σ’ το λέω ν’ αγαπάς.

Αγαπάω κι αδιαφορώ

και μαζί σου το `χω μάθει και αυτό,

παραδόξως ν’ αγαπάω και μένα,

όπως εσένα.

Την εικόνα αυτού του κόσμου δεν μπορώ,

ούτε μέσα στη σκιά του θα χαθώ,

μάγεψαν και σένανε τα ξωτικά,

κάνεις πάλι κύκλους σ’ άλλη αγκαλιά.

Και μη μας τρομάζουν φως μου οι πληγές,

στις χρυσές στιγμές μας πλάι και αυτές.

Νιώσε με για να σε νιώσω κι ας πονάς,

είν’ πανάκριβο στο λέω ν’ αγαπάς.

Αγαπάω κι αδιαφορώ

κι έχω φτιάξει έναν καινούργιο εαυτό,

τώρα πια με αγαπάω και μένα

όπως εσένα.

Ασιμος | venceremos | ασυμβίβαστος | στίχοι

Ασιμος | venceremos | ασυμβίβαστος | στίχοι

Ασιμος | venceremos | ασυμβίβαστος | στίχοι

Μέσα από τους στίχους που έγραφε διέκρινες έναν άνθρωπο βαθιά προβληματισμένο. Δεν ήταν λίγες φορές που μέσα από τα τραγούδια του σατύριζε τον κόσμο που είχε την τύχη ή την ατυχία να ζει, όπως επίσης θεωρούνταν τα λόγια του προφητικά για όσα έβλεπε να έρχονται, για το σήμερα που εμείς βιώνουμε με σκυμμένο το κεφάλι, τολμώ να πω με λύπη. Το «με μπαταρία (Πνευμονοκονίαση» (1979) είναι ένα από αυτά τα κομμάτια.

Εκπορνεύεσαι κουρέλι στην μπορντελοκοινωνία,

ξεπουλάς και την ψυχή σου για την υπεραφθονία,

στην καρδιά σου βάλαν φρένα, το μυαλό σου παίρνει βύσμα

για χιλιάδες σαν εσένα θα αρκέσει μια πρίζα.

Κι η πνευμονοκονίαση, κι η πνευμονοκονίαση

κι αυτή θα έχει πάψει

ρομποτανθρωπομήχανση και ξυπνοπνευματύπνωση

και χρυσωμένο χάπι.

Θα είσαι με μπαταρία

να εκτελείς εργασία

με σούπερ ενημέρωση, τροφή και διασκέδαση

θα πλέεις σ’ ευφορία.

Για κοιτάξτε με σακάτη

ένα έχω μόνο μάτι

μου ρουφήξατε το αίμα

μα ανυπόκριτο έχω βλέμμα.

Αποφασισμένος πάντα

στην προσωπικιά μου μπάντα

την ψυχή μου δεν πουλάω

και το δρόμο μου τραβάω.

Την πνευμονοκονίαση, την πνευμονοκονίαση

εγώ τη συζητάω

ρομποτανθρωπομήχανιση και ξυπνοπνευματύπνωση

δεν θέλω να τη φάω.

Ξερνάω τη μπαταρία

δεν εκτελώ εργασία

δεν θέλω ενημέρωση, τροφή και διασκέδαση

γουστάρω ελευθερία.

Αυτό ήταν το πιο βασικό για εκείνον. Να μην πουλήσει την ψυχή του, να μην την προδώσει. Σε κάθε ένα τραγούδι που έγραφε, σχεδόν πάντα υπήρχε αυτή η έννοια. Την ψυχή… την ψυχή να κρατήσει αλώβητη όσο μπορούσε, να μην εμποτιστεί από την ψευτιά της σάπιας κοινωνίας, και τη λαγνεία του υλισμού.

Ασιμος | venceremos | ασυμβίβαστος | στίχοι

Ασιμος | venceremos | ασυμβίβαστος | στίχοι

Ασιμος | venceremos | ασυμβίβαστος | στίχοι

Τραγούδι που επίσης ξεχώρισε και θίγει τα παραπάνω είναι φυσικά το «Γιουσουρούμ» (1987). Κομμάτι που ανάμεσα σε άλλα έχουμε ακούσει εκτός από τη φωνή του Άσιμου, από τη φωνή του Βασίλη Παπακωνσταντίνου.

Ήταν οι πόρτες μου δίχως μπαχτσέδες

και μεντεσέδες κρατάνε τη γη.

Γίναν οι φτέρνες μου σαν τροχαλίες

και στον κουβά τους αράζεις εσύ.

αλλάζεις συχνά κάθε τόσο στολή

αλλάζεις οσμή, αλλάζεις σασί

και η ελπίδα μας έχει θαφτεί

σαν τον Ντορή μέσ’ στο παχνί.

Πάγωσε η ψείρα μου και παραπαίουσα

μ’ ένα τικ τακ μου ματώνει τ’ αυτιά.

Όλα με πρόγραμμα, όλα με σχέδιο,

πρωτοκολλήσανε τον έρωτα

και θες να πετύχω με μια μπαταριά

χίλια φλουριά, χίλια φλουριά,

για να σου χαρίσω μαντάτα καλά

να `χεις αγάπη μου λεφτά.

Ποντικοφάρμακο για τους μεγάλους

και μουρουνόλαδο για τα παιδιά

κι έπλεξες σώβρακα για τους φαντάρους

και θυσιάστηκες πατριωτικά.

Σου στέλνω μήνυμα μ’ ένα ταμ ταμ

να μαγειρεύεις με βιτάμ

κι ήσουνα γόησα κι έκανες μπαμ

κι εγώ σε ψάχνω στο χαμάμ.

Άδειο το βλέμμα σου, κούφιες οι ώρες μας,

στα ενυδρεία σε χώσαν ζωή.

Συνηθισμένοι ο καθένας στο ρόλο του

κι η φαντασία μας έχει χαθεί.

την ξεπουλήσαμε στο γιουσουρούμ

για ένα κουστούμ, για ένα κουστούμ.

Την ξεπουλήσαμε στο γιουσουρούμ

για ένα κουστούμ, για ένα κουστούμ.

Μία διαδήλωση δέκα μικρόφωνα

και τα μεγάφωνα στη διαπασών

χιλιάδες δίποδα με μαγνητόφωνα

κι έχουν λουστεί με την ίδια λοσιόν.

Ξεπουληθήκαμε στο γιουσουρούμ

για ένα κουστούμ, για ένα κουστούμ.

κι ο εαυτούλης σας πέταξε βζούμ

ταρατατατζούμ, ταρατατατζούμ.

Ω εποχή μού θυμίζεις τον Καίσαρα

κι οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν

κι όσο γερνώ μπουσουλώ με τα τέσσερα

τα τροχοφόρα με προσπερνούν

φεύγω να πάω να βρω στο Μπανκόγκ

τον σύντροφό μου τον Κινκ Κονκ

μές στο μυαλό μου βαράνε τα γκόγκ

μοιάζω με μπάλα του πινκ πογκ.

Μας εκτελούνε με σφαίρες ντούμ ντούμ

σφαίρες ντούμ ντούμ, σφαίρες ντούμ ντούμ

κι εμείς ξεπουλιώμαστε στο γιουσουρούμ

ταρατατατζούμ για ένα κουστούμ.

Ασιμος | venceremos | ασυμβίβαστος | στίχοι

Από τα δικά μου πολύ αγαπημένα κομμάτια του Άσιμου. Κρύβει μέσα στα λόγια του τόσες πικρές αλήθειες. Μιλά για το ξεπούλημά μας. Άραγε δεν το βιώνουμε; Δεν βλέπουμε τη ματαιότητα της «υπέρλαμπρης θέασης», το «αρωματισμένο δηθενισμό» που μας κυκλώνει και μας επιβάλλουν να σκύψουμε να τον προσκυνήσουμε σαν Θεό μας; Κι η ψυχή… η ψυχή μας πάνω απ’ όλα μη χαθεί… η ήδη χαμένη… η ήδη τρικυμιασμένη, που ξεπουλιέται στο γιουσουρούμ.

Και κάπου εκεί «το παπάκι» (1982)… Και κάπου εκεί γαληνεύουν τα αισθήματα. Από τη φωνή της Χαρούλας, με μία μελωδία σχεδόν εξαγνιστική. Και δε μου καίγεται καρφί αν εσύ περνάς και δε μου ξανάμιλας…

Έχω ένα παπάκι να μου κάνει πα

να μου κάνει πα, πα, πα.

Και ένα κουνελάκι, που όλο μου κουνάει

που όλο μου κουνάει τ’ αφτιά.

Και δε μου καίγεται καρφί

αν εσύ περνάς και δε μου ξαναμιλάς.

Ίσως να ξανάρθεις όταν θα έχω πια

όταν, θα έχω πια χαθεί

κι ή θα μ’ έχουν θάψει ή θα έχω μα

ή θα έχω μαραθεί.

Και ας μη σου καίγεται καρφί.

Και ας συνήθισες και ας συνήθισες και εσύ.

Αλλιώτικος… Πολύ διαφορετικός… Σαν εκείνους που δεν εξήγησες ποτέ. Ήρθαν κάναν κρότο σε τούτη τη γη και μετά «εξαϋλώθηκαν». Τα λόγια τους όμως θα μείνουν για πάντα…

Υ.Γ : Βρε μπαγάσα περνάς καλά κει πάνω; Κάνε πάσα καμιά ματιά και χάμω.

Βάγια Μπαλή

 

Γιατί να γίνεις Μέλος | Why become our member | Join our Team

Social Media Marketing | Arts-Packages | Poets Radio

Αλκίνοος Ιωαννίδης | Σκοτάδι του έρωτα σημάδι

Αλκίνοος Ιωαννίδης | Σκοτάδι του έρωτα σημάδι

Αλκίνοος Ιωαννίδης | Σκοτάδι του έρωτα σημάδι

´Έχω ένα κόμπο στο λαιμό και μια θηλιά που όλο στενεύει.

Έλα και κάνε μουσική την τρέλα που με διαφεντεύει…

Κι αν είναι οι νότες και οι λέξεις αφελείς, τραγούδησέ τες να χαρείς…

Μ’ ένα τραγούδι να κάνουμε δική μας τη μικρή ζωή μας…”

Μου ήταν αδύνατο να μην ξεκινήσω με στίχο του. Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, ο Αλκίνοος όλων μας… Τραγουδοποιός απ’ τους λίγους. Αισθαντικός, με φωνή που σου γαληνεύει καθετί ανήμερο, καθετί θυμωμένο. Η φωνή του θαρρώ πως τρέχει καθάρια, όπως το γάργαρο νερό στα ποτάμια. Ποιός άραγε δεν έχει κλάψει, δεν έχει ερωτευτεί και δεν έχει ονειρευτεί ακούγοντάς τον; Οι στίχοι του και η μουσική του σήμα κατατεθέν. Φέρουν τη δική του σφαγίδα, φέρουν το δικό του «άρωμα» ψυχής, φέρουν τη δική του τόσο διαφορετική ευαισθησία.

Ο αγαπημένος μας κύπριος τραγουδοποιός, έχει γράψει μερικά από τα ομορφότερα κομμάτια που θα μείνουν αέναα στη μουσική ιστορία του τόπου μας.

Πότε μόνο με τη φωνή του και πότε αντάμα με την Ελευθερία Αρβανιτάκη ή την Χαρούλα Αλεξίου ακούμε για «όσα η αγάπη ονειρεύεται»( 1997). Στίχος δυνατός και ένα τραγούδι πολυτραγουδισμένο. Η κάθε του λέξη φανερώνει μια ευαισθησία και παράλληλα μια δυναμική. Τραγούδι που σε κάνει να ονειρεύεσαι, να δακρύζεις… να νιώθεις τελικά.

Παίρνω απόσταση απ’ το χθες

να `ρθούνε κι άλλες εποχές.

Να `ρθουνε λύπες και χαρές

καινούριες να σου τις χαρίσω.

Παίρνω απόσταση απ’ το χθες

για να μπορέσω να με θες

να βρω τραγούδια, μουσικές

καινούριες να σου τραγουδήσω.

Έλα μη μου καίγεσαι,

θα σου χαρίσω ό,τι θες

έλα μη μου καίγεσαι,

όλα μου τ’ αύριο και τα χθες

στο τώρα θα τα κλείσω.

Όσα η αγάπη ονειρεύεται,

τα αφήνει όνειρα η ζωή.

Μα όποιος στ’ αλήθεια ερωτεύεται,

κάνει τον πόνο προσευχή,

βαρκούλα κάνει το φιλί

και ξενιτεύεται.

Παίρνω απόσταση άμα θες

κι από τις πρώτες μας ματιές,

για να μπορέσω με γητειές

καινούριες να στις ξαναδώσω.

Βρίσκω στον έρωτα γιατρειές

να τον γιατρέψω απ’ τις πληγές

και στολισμένο χαρακιές

καινούριες να τον ξανανιώσω.

Και με τα τραγούδια του πλάθεις ιστορίες, ερωτεύεσαι τον άνθρωπο απέναντί σου ξανά και ξανά. Μαγεύεσαι στο άκουσμα της φωνής του, στο ταξίδι που σε παρασέρνει η ιστορία του. Μπλέκονται τα αισθήματα, τα αγγίγματα, τα λόγια, τα κύματα… «οι σταγόνες στο γιαλό» (1997).

Κάποτε θα γνωριστούμε

τυχαία σε κάποιο σπίτι φιλικό.

Θα συστηθούμε

βαθιά θα κοιταχτούμε

και θα `μαστε κι οι δυο

σταγόνες στο γιαλό.

Κάποτε θα `ρθουν καλοκαίρια

κι ύστερα το φθινόπωρο.

Θ’ αγαπηθούμε με τις καρδιές στα χέρια

και θα `μαστε κι οι δυο

σταγόνες στο γιαλό.

Κάποτε θα μου δίνεις ένα βλέμμα

κάποτε θα σου τραγουδώ.

Θα σαι το σώμα, το αίμα θαμαι εγώ

και θα `μαστε κι οι δυο

σταγόνες στο γιαλό.

Κι ύστερα τα χρόνια θα γεράσουν

κι ύστερα θα φύγουμε κι οι δυο.

Θα ξεχαστούμε, αιώνες θα περάσουν

και θα `μαστε κι οι δυο

σταγόνες στο γιαλό.

Αλκίνοος Ιωαννίδης | Σκοτάδι του έρωτα σημάδι

Αλκίνοος Ιωαννίδης | Σκοτάδι του έρωτα σημάδι

Αλκίνοος Ιωαννίδης | Σκοτάδι του έρωτα σημάδι

Κάπου εκεί η μελωδία, τα λόγια, οι ψίθυροι, οι ευχές, οι προσευχές μέσα σε δρόμους, σε βουνά, στον κόσμο. Η ύπαρξή μας ένας απλός «Προσκυνητής» (2003) που κάποιον αγαπάει.

Τα βουνά περνάω

και τις θάλασσες περνώ.

Κάποιον αγαπάω.

Δυο ευχές κρατάω

και δυο τάματα κρατώ.

Περπατώ και πάω.

Κάποιος είπε πως η αγάπη

σ’ ένα αστέρι κατοικεί,

αύριο βράδυ θα `μαι εκεί.

Κάποιος είπε πως ο έρωτας

για μια στιγμή κρατά,

αύριο βράδυ θα `ναι αργά.

Στα πουλιά μιλάω

και στα δέντρα τραγουδώ.

Κάποιον αγαπάω.

Κι όταν τραγουδάω,

προσευχές παραμιλώ.

Περπατώ και πάω

Κάποιος είπε πως ο δρόμος

είναι η φλέβα της φωτιάς,

ψυχή μου πάντα να κυλάς.

Κάποιος είπε πως ταξίδι

είναι μόνο η προσευχή,

καρδιά μου να `σαι ζωντανή.

Τότε οι στίχοι του ανταμώνουν με την «Αρετούσα» (1998). Σε ένα όνειρο, μια βραδιά, να ζητά ένα φιλί. Ν’ αποζητά την αγάπη, την βαθιά υπερβατική αγάπη. Σε μια ζωή πεζή, που όταν ερωτεύεσαι βγάζεις φτερά και πετάς ψηλά.

Σ’ έχω ψάξει στη γη των αγγέλων,

εκεί που τ’ όνειρο ζει.

Απ’ το ποτέ ως το μέλλον,

στην αιώνια στιγμή.

Στο κρυφό σταυροδρόμι του κόσμου,

εκεί που τ’ όνειρο ζει.

Ένα φιλί έλα δώσ’ μου,

ένα μόνο φιλί.

Αχ ζούμε οι άνθρωποι μες στο πουθενά,

μα όταν χανόμαστε βγάζουμε φτερά

και γεννιόμαστε ξανά.

Αχ μέσα στ’ όνειρο σ’ είδα μια φορά,

Αρετούσα με τα κόκκινα μαλλιά,

στο μπαλκόνι σου θ’ ανέβω κρυφά.

Στης σελήνης το αρχαίο πηγάδι,

εκεί που τ’ όνειρο ζει,

μου `χες χαρίσει ένα χάδι,

μου `χες δώσει μια ευχή.

Θα σε ψάχνω στο τέλος του χρόνου

και στην αρχή τ’ ουρανού,

μ’ ένα τραγούδι του δρόμου,

θα σε ψάχνω παντού.

Ο πόνος; Η απογοήτευση του ανέφικτου έρωτα στους στίχους του. Ένα αγκαθάκι στις καρδιές που με τη μελωδία και τα λόγια γρατζουνάει τις ευαίσθητες χορδές. Στίχος πλημμυρισμένος από έντονο συναίσθημα. Δε συμβιβάζεται με το χλιαρό, το περίπου, το έτσι κι έτσι. Όχι… για εκείνον είναι το απόλυτο, το τόσο έντονο που ή σε εξουσιάζει ή σε καταρρακώνει ή σε ελευθερώνει. Ο «βυθός» είναι ένα αντιπροσωπευτικό παράδειγμα νομίζω.

Πέρασαν μέρες χωρίς να στο πω

“Το σ’ αγαπώ δυο μόνο λέξεις…”

αγάπη μου, πως θα μ’ αντέξεις,

που `μαι παράξενο παιδί σκοτεινό.

Πέρασαν μέρες χωρίς να σε δώ,

κι αν σε πεθύμησα δεν ξέρεις.

“Κοντά μου πάντα θα υποφέρεις..”,

σου το `χα πει ένα πρωί βροχερό.

Θα σβήσω το φως κι όσα δε σου χω χαρίσει

σε ένα χάδι θα σου τα δώσω.

κι ύστερα πάλι θα σε προδώσω,

μες στου μυαλού μου το μαύρο βυθό.

Θα κλάψεις ξανά που μόνη θα μείνεις

κι εγώ πιο μόνος κι από μένα,

μες σε δωμάτια κλεισμένα,

το πρόσωπό σου θα ονειρευτώ,

γιατί μες στο όνειρο μόνο ζω.

Στα σοβαρά μη με παίρνεις ειν’ το μυαλό μου θολό

είναι και ο κόσμος μου αστείος.

Κι όταν με βαρεθείς τελείως

ψάξε αλλού να με βρεις όπως με θες.

Και εγώ που αγάπησα πάλι την ιδέα σου μόνο

και κάποιο στίχο που σου μοιάζει,

κοιτάζω έξω και χαράζει…

έγινε το αύριο πάλι χθες.

Θα σβήσω …..

Αλκίνοος Ιωαννίδης | Σκοτάδι του έρωτα σημάδι

Αλκίνοος Ιωαννίδης | Σκοτάδι του έρωτα σημάδι

Αλκίνοος Ιωαννίδης | Σκοτάδι του έρωτα σημάδι

Έπειτα γοητεύεται από τον σκοτεινό ποιητή Edgar Allan Poe (1997) και γράφει κατά τη γνώμη μου έναν στίχο διαμάντι.

Φωτογραφία στον τοίχο,

κραυγή με δίχως ήχο.

Κοράκι πεθαμένο,

σοκάκι στοιχειωμένο.

Τα μάτια του δυο δρόμοι

κι όσο κοιτάει νυχτώνει.

Κατάμαυρη θητεία,

κλεμμένη αμαρτία.

Φωνή και δυναμώνει,

ο χρόνος που τελειώνει.

Γιορτή που αγριεύει.

Δωμάτιο που στενεύει.

Τη σκοτεινή τη μαύρη μου

την όψη χάρισε μου

κι αν δεν την αγαπήσω

πώς θες να τη νικήσω;

Με τις φωνές που άκουγες

στον ύπνο μίλησέ μου

Καταραμένε φίλε μου

κι άγιε αδελφέ μου.

Σ’ ένα σκυλί πνιγμένο

το μυστικό κρυμμένο.

Δυο λίρες η αλήθεια

και τρεις τα παραμύθια.

Εφιάλτες τα όνειρά του

μηνύματα θανάτου.

Δυο μαύρα περιστέρια

του μάτωσαν τα χέρια.

Αίμα και τα γραφτά του

μα πότισαν κρυφά του

της ομορφιάς τη γλάστρα

για να φυτρώσουν τ’ άστρα.

Τη σκοτεινή τη μαύρη μου

την όψη χάρισέ μου

κι αν δεν την αγαπήσω

πώς θες να τη νικήσω;

Δεν παύουμε να αναρωτιόμαστε μαζί του και να τραγουδάμε δυνατά τους στίχους του «Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ» όταν σε θέλω (2003) και μετά να ακροβατούμε μεταξύ φωτός και σκοταδιού. Ισορροπία δύσκολη, που χρειάζεται αποθέματα ψυχής. Γιατί το σκοτάδι όλα τα μεγενθύνει κι όλα τα αλλάζει. Και η έλλειψη το βράδυ είναι μεγαλύτερη. Δίχως χάδι, δίχως τον έρωτα συντροφιά, όλα λάθος καμωμένα φαντάζουν, όλα δίχως ουσία. «Δεν ειναι φως» (2003) μας λέει…

Ήρθες μια νύχτα να πεις

πως θα φύγεις,

μα χρόνια είχες φύγει

χωρίς να το λες.

Οι νύχτες χλωμές,

ξεθωριάζουν στον ήλιο

και δεν ξημερώνει ποτέ.

Ήρθες μια νύχτα να πεις

πως θα φύγεις

και μ’ είχες ξεχάσει

απ’ την πόρτα πριν βγεις.

Πώς γέρνει σαν ήλιος

και πώς μας αφήνει

πώς σβήνει η αγάπη νωρίς.

Δεν είναι φως,

δεν είναι φως της μέρας

ο έρωτάς σου,

είναι λουλούδι

που τη νύχτα με ξυπνά.

Είναι τραγούδι,

που τη νύχτα φτερουγίζει

κι όλο γυρίζει

και για σένα μου μιλά.

Άλλη μια νύχτα χωρίς τ’ όνομά σου,

χωρίς τ’ αγγιγμά σου

κι ο κόσμος μισός.

Θυμάμαι ένα φως

που ερχόταν μαζί σου

κι η μέρα ξημέρωνε αλλιώς.

Τα τραγούδια του Αλκίνοου που μου αρέσουν είναι τόσα πολλά, που προπαθώντας να τα αριθμήσω χάνω το μέτρημα, γιατί ακόμα ένα ξεπετάγεται από τις στοές του μυαλού μου. Εκεί που κρατώ τα πολύτιμα ακούσματά μου. Αν έπρεπε να ξεχωρίσω κάποιο, αυτό θα ήταν το κομμάτι « Ό,τι δεν είναι πια εδώ» (2003). Στίχος και μουσική εξίσου υπέροχα, αφήνοντάς σου στο τέλος μια νοσταλγία.

Όλα είν’ εδώ κι όλα περνάνε

σαν το νερό στα χέρια ενός παιδιού.

Μέσα βαθιά στα δάχτυλα γερνάνε μικρές

σταγόνες φως του πρώτου ουρανού.

Κάπου εδώ θα συνηθίσω

να `χω το χρόνο κλειδωμένο στο κορμί.

Σαν πυρετό θα τον κρατήσω σφιχτά

στο μέτωπο, στα μάτια, στη φωνή.

Και κάθε βράδυ θα κοιτώ ξανά

πίσω απ’ τις γρίλιες των ματιών σου τη φωτιά.

Θα περιμένω λίγο φως ξανά,

ξανά να ζήσει πάλι ό,τι δεν είναι πια εδώ…

Κάπου αλλού, κάπου εδώ γύρω

όλα συμβαίνουν κι όλα γίνονται ζωή.

Στου ποταμού το γύρισμα θα γείρω αργά

σαν άνοιξη που άργησε να `ρθει.

Αλκίνοος Ιωαννίδης | Σκοτάδι του έρωτα σημάδι

Αλκίνοος Ιωαννίδης | Σκοτάδι του έρωτα σημάδι

Αλκίνοος Ιωαννίδης | Σκοτάδι του έρωτα σημάδι

Εγώ θα συνεχίζω να νανουρίζω τις νύχτες μου με το «όνειρο ήτανε» (1999) και θα αποσκοπώ να ακούσω ένα «θα ‘μαι κοντά σου» όταν με θες (1999). «Με τόσα ψέματα» που ντύθηκαν οι λέξεις, πως να σου πω το σ’ αγαπώ, να το πιστέψεις…! (1999)

Υ.Γ : Περπάτησα πάρα πολύ και τα φτερά μου τα `χω χάσει.

Μα εσύ που δεν πατάς στη γη καν’ την ψυχή μου να πετάξει… Αλλάζει κάθε που βραδιάζει τ’ όνειρο μου μοιάζει να `ναι ποταμός.Σκοτάδι του έρωτα σημάδι, τ’ όνειρο του Άδη είν’ ο ουρανός. «Παράκληση» (1999), «Του έρωτα σημάδι» (1999).

Βάγια Μπαλή

 

Γιατί να γίνεις Μέλος | Why become our member | Join our Team

Social Media Marketing | Arts-Packages | Poets Radio

ΦΟΡΩΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΣΤΙΧΟΥΣ ΤΟΥ ΛΕΥΤΕΡΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΦΥΛΑΧΤΟ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ

ΦΟΡΩΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΣΤΙΧΟΥΣ ΤΟΥ ΛΕΥΤΕΡΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΦΥΛΑΧΤΟ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ

Λευτέρης Παπαδόπουλος | στίχοι

«Άπονη ζωή, μας πέταξες στου δρόμου την άκρη, μας αδίκησες

ούτε μια στιγμή, δεν ήρθες να μας διώξεις το δάκρυ, μας κυνήγησες…», έγραφε το 1963 ο Λευτέρης Παπαδόπουλος για την φτώχια και την ανέχεια. Βιωματικός στίχος, έντονος. Πόσο άραγε θα ταίριαζε και στο σήμερα, έπειτα από πενήντα πέντε χρόνια;

Ξεκινώντας να διαβάζω στίχους του, αφέθηκα στο ταξίδι των σκέψεων και των αισθημάτων, ξεχνώντας σε πολλές περιπτώσεις πως αυτοί είχαν γραφτεί σχεδόν μισό αιώνα πίσω. Στίχοι που θα ταίριαζαν στο σήμερα, σε αυτό το έντονο παρόν που το αίσθημα είναι βαθύ, ίσως ακραίο και σίγουρα κουβαλά πολύ πόνο.

Το 1968 τραγουδά η Μαρινέλλα «Άμα δείτε το φεγγάρι» και «Άνοιξε πέτρα» σε μουσική Μίμη Πλέσσα και στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου. Στίχοι με έντονο συναισθηματισμό και μια ερωτική απελπισία μέσα τους. Κομμάτια που αγαπήθηκαν ιδιαίτερα από το ελληνικό κοινό εκείνης της εποχής μα και της μετέπειτα. Τραγούδια που φτάνουν στ’ αυτιά μας ως σήμερα και ακούγονται το ίδιο ένθερμα με τότε, τολμώ να πώ. Την ίδια χρονιά με τον ίδιο συνθέτη βγάζουν τα εξής τραγούδια : «Θα πιω απόψε το φεγγάρι», «Καμαρούλα», «Τι σου ‘κανα και πίνεις». Καθώς επίσης το ίδιο έτος συνεργάζεται και με τον Μάνο Λοϊζο και βγαίνουν τα τραγούδια «Δελφίνι δελφινάκι», «Το παλιό ρολόι», «Η δουλειά κάνει τους άντρες» και με τον Γιάννη Σπανό τα τραγούδια

« Γειτονάκι μου», «Πες πως μ’ αντάμωσες. Στίχοι οι περισσότεροι βαθιά ερωτικοί, που άγγιξαν την ψυχή καθενός ξεχωριστά. Με στοιχεία πολλές φορές φανταστικά καταφέρνει να ξυπνά το αίσθημα και να βρίσκει άμεση ανταπόκριση από τον ακροατή, που ταυτίζεται με την ιστορία που αφηγείται ο στίχος. Δεν παραλείπει με τους στίχους του να μιλά για τον καθημερινό μόχθο, για τις δυσκολίες της ζωής και τη δύναμη του ανθρώπου.

Το 1969 μας μιλά για «Μια Κυριακή» σε μουσική Γιάννη Σπανού, το ίδιο έτος «Ξημερώνει η Κυριακή» σε μουσική Μίμη Πλέσσα και το 1977 μας μιλά για «όλες του κόσμου οι Κυριακές» σε μουσική Χρήστου Νικολόπουλου. Τρία κομμάτια διαμάντια στην ελληνική μουσική. Τόσο διαφορετικά το ένα με το άλλο, τα οποία έχουν αφήσει το στίγμα τους μέσα στα χρόνια.

Λευτέρης Παπαδόπουλος | στίχοι

Το 1970 γράφει στίχο ποίηση, που όποτε φτάνει στ’ αυτιά μου με κάνει να ανατριχιάζω .Ο λόγος για το τραγούδι «Σεβάχ ο θαλασσινός» σε μουσική Μάνου Λοϊζου. Στίχος λυρικός, που μένει ανεξίτηλος στο διάβα των χρόνων.

Στο φιλντισένιο μου μαρκούτσι

γαλέρες έρχονται και πάνε

ρεσάλτα κάνουνε οι μούτσοι

κι οι πειρατές μεθοκοπάνε

στο καπηλειό το λιμανίσιο

Θάλασσα πικροθάλασσα

γιατί να σ’ αγαπήσω

Σαρακηνοί και Βενετσάνοι

πιάνουν και δένουν στο κατάρτι

ελόγου μου τον καπετάν Γιάννη

το παλληκάρι τον αντάρτη

τον άντρακλα τον πελαγίσιο

Θάλασσα πικροθάλασσα

γιατί να σ’ αγαπήσω

Κι εκεί στου μακελειού την άψη

δαγκώνω τα σχοινιά τα λύνω

και μα τον Άγιο Κωνσταντίνο

όλους τους ρίχνω μες στη χάψη

δεμένους με τα χέρια πίσω

Θάλασσα πικροθάλασσα

πώς να μη σ’ αγαπήσω;

Το ίδιο ακριβώς έτος γράφεται ένα ακόμα κόσμημα, σε μουσική πάλι του αξέχαστου Μάνου Λοϊζου, ντυμένο με τη φωνή του Γιώργου Νταλάρα. Το κομμάτι « Έχω ένα καφενέ». Και ποιος δεν το γνωρίζει και ποιός δεν το έχει τραγουδήσει;

Έχω ένα καφενέ,

στου λιμανιού την άκρη,

τον έχτισε το δάκρυ

αυτών που μένουνε

και περιμένουνε.

Έχω ένα καφενέ,

που ακούει όλο τα ίδια,

για μπάρκα και ταξίδια,

αυτών που μένουνε

και περιμένουνε.

Έχω ένα καφενέ,

ένα παλιό ρημάδι,

αχ να ‘τανε καράβι,

γι αυτούς που μένουνε

και περιμένουνε.

Οι στίχοι διαδέχονται ο ένας τον άλλον και οι επιτυχίες είναι αμέτρητες. Άλλες φορές η θλίψη είναι πρωταγωνίστρια, άλλες ο ατελέσφορος έρωτας κι άλλες η αγάπη και οι όμορφες στιγμές. Περιγράφει δηλαδή τις διάφορες εκφάνσεις του ανθρώπινου συναισθήματος.

Ο Μανώλης Μητσιάς το 1970 τραγουδούσε «Αυτά τα χέρια» σε μουσική Δήμου Μούτση. Ένα τραγούδι που έκτοτε το έχουμε ακούσει άπειρες φορές. Στίχος που μιλά αμέσως μέσα μας και μας συνεπαίρνει.

Ποια χέρια πήραν, πήραν τα κεριά

κι ήρθε ξανά, κι ήρθε ξανά το βράδυ.

Και δεν μπορεί η παρηγοριά

να μ’ εύρει στο, να μ’ εύρει στο σκοτάδι.

Αυτά τα χέρια είναι δικά σου

και τα ’χεις στείλει για να με δικάσουν.

Είναι μαχαίρια που ’χουν τ’ όνομά σου,

αυτά τα χέρια, τα χέρια τα δικά σου.

Ποια χέρια γίναν, γίνανε σπαθιά,

Χριστέ και Παναγιά μου

κι από το στήθος, στήθος μου βαθιά,

θα κόψουν την, θα κόψουν την καρδιά μου.

Λευτέρης Παπαδόπουλος | στίχοι

Ποιός είναι αυτός που δεν έχει τραγουδήσει επίσης το «Σταμάτησε του ρολογιού τους δείκτες» και το «Βρέχει φωτιά στην στράτα μου», σε μουσική Μίμη Πλέσσα(1970). Το «Δε θα ξαν’ αγαπήσω», το «Αχ χελιδόνι μου» και το «Παραμυθάκι μου» σε μουσική Μάνου Λοϊζου. (1970 και 1971).

Αγαπημένος μου στίχος απ’ τους χιλιάδες που έχει γράψει είναι αυτός που μιλά για την ξενιτιά και την απαξίωση του πλούτου, με ένα παράπονο, τόσο παραστατικά. Στίχος που όταν ακούω μια συγκίνηση με διαπερνά. Το τραγούδι είναι το «Ανεστάκι» σε μουσική Νίκου Τάτση που κυκλοφόρησε το 1977 και το πρωτοακούσαμε από την υπέροχη φωνή της Χαρούλας Αλεξίου.

Δε θέλω εγώ παινέματα

παρηγοριές και ψέματα,

δεν θέλω εγώ παινέματα

να γιατροπορευτώ.

Θέλω το γιο μου το Ανεστάκι

που ‘ναι στη ξενιτιά,

αχ το μικρό μου καπετανάκι,

που δε μου γράφει πια.

Χαρείτε τα καράβια σας,

τα πλούτη μες στα αμπάρια σας.

Χαρείτε τα καράβια σας,

δε θα τα λιμπιστώ.

Θέλω το γιο μου το Ανεστάκι

που ‘ναι στη ξενιτιά,

αχ το μικρό μου καπετανάκι,

που δε μου γράφει πια.

Όταν πια ο έρωτας και η αγάπη θεριεύει και δεν μπορεί να κρυφτεί τότε τραγουδάμε με πάθος τους στίχους του «Επειδή σ’ αγαπώ», σε μουσική Γιάννη Σπανού (1981), «Είσαι Θεός» σε μουσική Νίκου Ιγνατιάδη (1987) και «Με το στόμα γεμάτο φιλιά», σε μουσική Χρήστου Νικολόπουλου (1989).

Είναι ολοφάνερο πως ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, πρωταγωνίστησε στιχουργικά για πολλές δεκαετίες στη χώρα μας και η ιστορία της Ελληνικής μουσικής τον τοποθετεί στους καλύτερους στιχουργούς.

Θα μπορούσα να πω πολλές ακόμα επιτυχίες που έχει σμιλεύσει με τα χέρια του σαν στιχουργικός γλύπτης, μα αυτές δεν θα είχαν τέλος. Ήταν ένα γρήγορο ταξίδι μέσα στον χρόνο παρέα με στίχους που τραγουδάμε και σήμερα και θα τραγουδούν πολλές ακόμα γενιές.

Δύσκολα θεωρώ θα γραφτούν ανάλογοι στίχοι στο άμεσο μέλλον και σίγουρα είναι αδύνατον να ξεχαστούν στη λήθη του χρόνου τραγούδια τόσο δυνατά, όσο μας έχει χαρίσει στιχουργικά ο «μεγάλος» Λευτέρης Παπαδόπουλος.

Υ.Γ : Κι αν «Ξένος για σένανε κι εχθρός» θα ‘μαι απο σήμερα και μπρος , «Μη μιλάς, μη γελάς κινδυνεύει η Ελλάς» (Χρήστος Νικολόπουλος 1989). Κι αν «Με σκότωσε γιατί την αγαπούσα», θα φέρω «Δώδεκα Μαντολίνα» κι ας «Γέλαγε η Μαρία» (Χρήστος Νικολόπουλος 1985) (Μίμης Πλέσσας 1969).

Βάγια Μπαλή

Κείμενο : Bάγια Μπαλή

 

Γιατί να γίνεις Μέλος | Why become our member | Join our Team

Social Media Marketing | Arts-Packages | Poets Radio

 

ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ | της Βάγιας Μπαλή

ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ | της Βάγιας Μπαλή

ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ | της Βάγιας Μπαλή

Οι στίχοι του έχουν μείνει χαραγμένοι στις καρδιές των ανθρώπων. Έφυγε πρόωρα από τη ζωή, μόλις στα σαράντα εννιά του χρόνια , στις 12 Νοεμβρίου 1979, όμως τους στίχους του στα τραγούδια τα ακούμε ακόμη και σήμερα. Ο Πυθαγόρας έγραψε στίχους για τους σπουδαιότερους τραγουδιστές και συνεργάστηκε με τους καλύτερους συνθέτες της εποχής εκείνης.

Ο Πυθαγόρας Παπασταματίου, γεννήθηκε στο Αγρίνιο , ήταν γνωστός μονάχα με το μικρό του όνομα, καθώς από τα εφηβικά του χρόνια συνήθιζε να υπογράφει μόνο ως Πυθαγόρας, εξηγώντας πως δεν υπήρχε άλλος. Η μητέρα του ούσα δασκάλα στη Σμύρνη γνωρίζεται με τον πατέρα του που υπηρετούσε στον στρατό. Η Μικρασιατική καταστροφή τους σημάδεψε. Ο Πυθαγόρας, επηρεασμένος απ’ όσα του μετέφεραν οι γονείς του τις επόμενες δεκαετίες για το τραγικό αυτό γεγονός, δημιουργεί το καλύτερο έργο της καριέρας του, το 1972, την «Μικρά Ασία», σε μουσική Απόστολου Καλδάρα με φωνές του Γιώργου Νταλάρα και της Χαρούλας Αλεξίου. Ήταν από τις μεγαλύτερες δισκογραφικές επιτυχίες της εποχής εκείνης.

ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ | της Βάγιας Μπαλή

ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ | της Βάγιας Μπαλή

Παρ’ όλο που σπούδασε ηθοποιός και παρ’ όλα τα μικρά ρολάκια που είχε σε θεάτρο και σινεμά, τον κέρδισε γρήγορα η στιχουργική και η συγγραφή θεατρικών επιθεωρήσεων και όχι μόνο.

Στα τραγούδια όπου ο Πυθαγόρας υπέγραφε τον στίχο, γινόντουσαν τεράστιες επιτυχίες. Τραγούδια που ως και σήμερα τραγουδάμε σε διάφορες εκφάνσεις της ζωής μας. Ο Στέλιος Καζαντζίδης, η Μαρινέλλα, ο Τόλης Βοσκόπουλος, ο Γιάννης Πάριος, ο Γιώργος Νταλάρας, ο Γιάννης Πουλόπουλος,η Τζένη Βάνου, η Χάρις Αλεξίου, η Λίτσα Διαμάντη, η Δήμητρα Γαλάνη είναι μερικοί σπουδαίοι τραγουδιστές που τραγούδισαν στίχους του.

Κάποιοι από τους μεγάλους συνθέτες που μελοποίησαν τους στίχους του ήταν οι: Γιώργος Κατσαρός, Απόστολος Καλδάρας, Χρήστος Νικολόπουλος, Μάνος Λοϊζος, Βασίλης Βασιλειάδης, Γιώργος Ζαμπέτας και Γιάννης Σπανός. Ενώ όπως αναφέρω τα τραγούδια του είναι πασίγνωστα, για εκείνον λίγα πράγματα γνωρίζουμε. Οι φίλοι του τον περιέγραφαν ως έναν άνθρωπο χαρούμενο, πάντοτε χαμογελαστό, μα πολύ χαμηλών τόνων. Δεν αποζητούσε την δημοσιότητα και την απέφευγε όσο μπορούσε.

Το 1968 γράφει το «Αγριολούλουδο», σε μουσική Χρήστου Νικολόπουλου . Το επόμενο έτος γράφει το «Στα βράχια της Πειραϊκής», σε μουσική Νάκη Πετρίδη.

Το 1975 σε μουσική πάλι του Χρήστου Νικολόπουλου γράφει τα: «Κάτω απ’ το πουκάμισό μου» και το «Υπάρχω». Τραγούδια που έχουν μείνει αλησμόνητα από τη φωνή του μεγάλου Στέλιου Καζαντζίδη. Μια δεκαετία περίπου νωρίτερα, δηλαδή το 1964 γράφει το «Κάθε λιμάνι και καημός», σε μουσική Γιώργου Κατσαρού.

Με τον Γιώργο Κατσαρό, συνεργάζονται πολύ στενά και δημιουργούν μια μεγάλη φιλία και κουμπαριά. Μερικά από τα κομμάτια που μας χάρισαν στις δεκαετίες του 60’ και του 70’ ήταν τα : Ο «επιπόλαιος», «Κυρά – Γιώργαινα», « Ο Σταμούλης ο λοχίας», «άσπρα θα φορέσω» με τη φωνή του Γιάννη Καλατζή. Το τραγούδι μάλιστα «Κυρά-Γιώργαινα» αναφέρεται στον ίδιο τον Γιώργο Κατσαρό. Επίσης τα: «Δεν υπάρχει ευτυχία», που τραγουδά η Λίτσα Διαμάντη, «Μάνα μου δε σε άκουσα» με τη φωνή της Μαρινέλλας, «Θα υπάρχω θες δε θες», με τη φωνή της Δήμητρας Γαλάνη, «Πάμε για ύπνο Κατερίνα» που τραγουδά ο Γιάννης Πουλόπουλος και ο «Αυγερινός» που τραγουδά ο Ηλίας Κλωναρίδης.

Με τον Γιάννη Σπανό στη μουσική γράφει πολύ μεγάλες επιτυχίες. Δύο τραγούδια που έχουν μείνει ως και σήμερα τόσο έντονα είναι τα «Φταίμε κι οι δυο»το 1978, «Θα με θυμηθείς» το 1979, που τραγουδά ο Γιάννης Πάριος.

Είναι αμέτρητοι οι στίχοι που μας έχει χαρίσει και αμέτρητες οι στιγμές που τα έχουμε σιγοτραγουδήσει.

«Νύχτα στάσου» σε μουσική Χρήστου Νικολόπουλου το 1972 με τη φωνή της Λίτσας Διαμάντη και το ίδιο έτος γράφει έναν στίχο τόσο διαφορετικό. Αυτός δεν είναι άλλος, από το: «Ο μαρμαρωμένος βασιλιάς», σε μουσική Απόστολου Κλαδάρα, συνοδευόμενο με τη φωνή της Χαρούλας Αλεξίου. Από την Χαρούλα Αλεξίου γίνεται γνωστό και το τραγούδι των Καλδάρα και Βασίλη Βασιλειάδη, «Όταν πίνει μια γυναίκα», όπως επίσης και το «Τέλι τέλι τέλι» το 1979, σε μουσική Μάνου Λοϊζου.

Ο Γιάννης Πάριος ήταν από τους ερμηνευτές που τραγούδησε αρκετούς στίχους του Πυθαγόρα. Μερικοί στίχοι από την δεκαετία του 70’ ήταν οι: «Αχ αγάπη», «Θα σε θυμάμαι», «Να λοιπόν γιατί σ’ αγάπησα», «Είμαι καλά βρε ζωή», «Ακόμα σε θυμάμαι», «Έρχονται στιγμές», «Την αγαπούσα παραδέχομαι», «Ποτέ δε σε ξεχνώ».

Οι στίχοι του μιλούν για αγάπη, μιλούν για ξενιτιά και τον κατέταξαν σε έναν από τους καλύτερους λαϊκούς «ποιητές».

Έπιανε το συναίσθημα του απλού ανθρώπου που βιώνε άλλοτε τον πόνο και τον χαμό και άλλοτε τον έρωτα και την αγάπη. Με μια ευαισθησία, και γραφή καλαίσθητη , οι στίχοι του ακουμπούσαν στα χείλη των ανθρώπων και έβγαιναν με λαλιά γεμάτη αρώματα ψυχής.

ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ | της Βάγιας Μπαλή

ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ | της Βάγιας Μπαλή

Το 1972 γράφει «Η γιορτή των ζεϊμπέκιδων», μουσική Απόστολου Καλδάρα, με τη φωνή του Γιώργου Νταλάρα. Το 1975 η Μαρινέλλα τραγουδά «Γιατί φοβάσαι», σε μουσική Στέλιου Βλαβιανού. Δύο έτη αργότερα, δηλαδή το 1977 ο Γιάννης Πουλόπουλος ερμηνεύει το «Αγάπα με», σε μουσική InglesiasFerro.

Ο Πυθαγόρας είχε πλούσιο στιχουργικό εύρος αδιαμφισβήτητα. Ήταν αφανής ήρωας τόσων μεγάλων επιτυχιών.

Με την πένα του άγγιξε πολλές ψυχές και μαζί με τους στίχους του τα χρόνια συνεχίζουν να περνούν.

Υ.Γ. : Ειν’ η ζωή μια θάλασσα κι εμείς καπεταναίοι, είναι στ’ αλήθεια τυχεροί όσοι πεθαίνουν νέοι.

Βάγια Μπαλή

 

ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ | της Βάγιας Μπαλή

ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ | της Βάγιας Μπαλή

Γιατί να επιλέξετε το poets-radio. net για να διαφημιστείτε

200 ΜΕΡΕΣ POETS-RADIO

ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΕΣ ΘΕΣΕΙΣ!!!

ΓΙΝΕ ΜΕΛΟΣ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΜΕ 0.40 ΕΥΡΩ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ.

 

Τιμές Συνδρομής Μέλους
Για ένα μήνα €19.00 EUR
για τρεις μήνες €49.00 EUR
για έξη μήνες €94.00 EURγια ένα χρόνο €144.00 EUR


Επιλέξτε από έναν-τρεις-έξη μήνες και έναν χρόνο συνδρομή
Η ΣΤΕΙΛΤΕ  Ε-MAIL ΣΤΟ poetsradioarts@gmail.com ΚΑΙ ΚΕΡΔΙΣΤΕ:

  • ΔΩΡΕΑΝ ΣΠΟΤ ΑΝΑ ΔΥΟ ΩΡΕΣ ΤΟΝ ΜΗΝΑ.
  • ΤΡΕΙΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ – ΠΡΟΩΘΗΣΕΙΣ ΤΟΝ ΜΗΝΑ.
  • 10% ΕΚΠΤΩΣΗ ΣΤΙΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΜΑΣ.
  • ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΜΑΣ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ» (ΤΡΙΜΗΝΗ ΕΚΔΟΣΗ)
  • ΔΩΡΑ – ΠΡΟΣΦΟΡΕΣ.

 

Τμήμα Επικοινωνίας και Διαφήμισης
PoetsRadio/ArtsPackages

46.576 ΑΚΡΟΑΤΕΣ

28.438 ΜΟΝΑΔΙΚΟΙ ΑΚΡΟΑΤΕΣ

12.125 ΩΡΕΣ ΑΚΡΟΑΣΗΣ

Χρήστος Γερμένογλου | Αντώνης Ανισσέγκος | Intertitles | Νέος δίσκος

Το PoetsRadio  κατατάσσεται σε πολύ υψηλές θέσεις στον παγκόσμιο ιστό. Σε 375 κατηγορίες φιγουράρει στην πρώτη σελίδα και σε δεκάδες από αυτές στην πρώτη θέση, με ότι αυτό σημαίνει. Όλα τα στοιχεία στην διάθεσή σας.

Η ομάδα του PoetsRadio.net μπορεί να σας προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες στον τομέα δημιουργίας σποτ και ήχου.Η ομάδα μας αποτελείται από μουσικούς συνθέτες και τεχνικούς ήχου οι οποίοι μπορούν να δημιουργήσουν για σας την κατάλληλη μουσική και φωνητική επένδυση για το διαφημιστικό σας σποτ και το ποιητικό και λογοτεχνικό σας έργο.

Η μουσική επένδυση γίνεται από εμάς συνθέτοντας τα μουσικά χαλιά ξεχωριστά, ανάλογα τις ανάγκες και την ιδιαιτερότητα του έργου σας.Το αποτέλεσμα είναι εξαιρετικό για κάθε έργο σας και μας δίνει την δυνατότητα να το ανεβάσουμε σε ιστοσελίδες και στο youtube ως μοναδικά έργα ελεύθερων πνευματικών δικαιωμάτων.

Κάθε δημιουργία απαγγελίας ηχητικού σποτ και εκπομπής σας, σάς ανήκει και μπορείτε να την χρησιμοποιείτε ελεύθερα.

Poets-Radio.net radio is a cultural multi-site with interviews books presentation , book reviewsarticles and newsletters featuring writers andartists.

Poets-Radio supports and promotes newcreators, every form of  Art, and many more!See how to become a member by sending us your CV, a pesronal photo and of your work and your work to poetsradioarts@gmail.com. Then we will  post directly on our website your data and we will soon contact you.

Η φωνή του ένα βαρύ ζεϊμπέκικο στις παράγκες των αιώνων

Η φωνή του ένα βαρύ ζεϊμπέκικο στις παράγκες των αιώνων

Η φωνή του ένα βαρύ ζεϊμπέκικο στις παράγκες των αιώνων

Μια φωνή που ο Έλληνας όσα χρόνια κι αν περάσουν ποτέ δε θα ξεχάσει. Τα τραγούδια που τραγούδησε θα μείνουν για πάντα στη μουσική ιστορία της χώρας μας. Εξάλλου ήταν από εκείνους που συνεργάστηκε με όλους τους μεγάλους συνθέτες. Από τον Γιώργο Ζαμπέτα έως τον Μίκη Θεοδωράκη, τον Μάριο Τόκα,Βαγγέλη Κορακάκη, Σταμάτη Κραουνάκη και τόσους πολλούς άλλους.

Το ζεϊμπέκικο ήταν συνυφασμένο με το όνομά του. Το τραγουδούσε και το χόρευε με ψυχή. Ο Δημήτρης Μητροπάνος με τα τραγούδια του μεγάλωσε γενιές κι έκανε τους νέους ανθρώπους να αγαπήσουν το λαϊκό τραγούδι. Γνήσιος λαϊκός τραγουδιστής και άνθρωπος, από τους λίγους που είχαν απομείνει.

Γεννημένος στα Τρίκαλα το 1948, μεγάλωσε κάτω από δύσκολες συνθήκες φτώχειας και ανέχειας. Όταν σε συνεντεύξεις του τον ρωτούσαν γι’ αυτά τα χρόνια, συνήθιζε να λέει πως δε διέφερε από κανέναν άνθρωπο της επαρχίας. Ανέφερε πως όλοι τότε λίγο πολύ περνούσαν το ίδιο δύσκολα με εκείνον. Ως την εφηβεία του γνώριζε πως ήταν ορφανός από πατέρα, ώσπου κάποια μέρα λαμβάνει ένα γράμμα από εκείνον, λέγοντάς του πως ζει και πως είναι στη Ρουμανία. Τον πατέρα του τον συνάντησε για πρώτη φορά στη ζωή του στα είκοσι εννιά του χρόνια και έμεινε έκπληκτος, όπως ανέφερε χαρακτηριστικά σε συνεντεύξεις, με την ομοιότητα που είχε με εκείνον.

Οι αριστερές πεποιθήσεις του, τον έκαναν να έρθει στην Αθήνα στα δέκα έξι με τον θείο του, τον οποίο είχε σαν πατέρα, αφήνοντας πίσω το χωριό, την Αγία Μονή Τρικάλων. Παράλληλα με το σχολείο έκανε διάφορες εργασίες για να μπορεί να φέρνει χρήματα στο σπίτι, καθώς επίσης είχε μπει και σε μία χορωδία, σαφώς πολιτικοποιημένη. Στη χορωδία τον ξεχώρισε ο Μίκης Θεοδωράκης, όπου και τον πήρε μαζί του στις συναυλίες και του έδωσε να πει δυο κομμάτια από το άξιον εστί. Λίγο καιρό νωρίτερα το 1965 πηγαίνοντας να κάνει ένα δοκιμαστικό στο στούντιο, συναντά τυχαία τον Γιώργο Ζαμπέτα. Ο μεγάλος καλλιτέχνης μαγεύεται από τον νεαρό τότε Δημήτρη Μητροπάνο και του κάνει πρόταση να τραγουδήσει μαζί του τα βράδια έως τις έντεκα, καθώς μετά έπρεπε να πηγαίνει σπίτι του να ξεκουράζεται, αφού πήγαινε ακόμα σχολείο. Ο Μητροπάνος, όπως έλεγε, στον Ζαμπέτα χρωστούσε την καριέρα του. Πάντοτε πορευόταν με τη συμβουλή που του είχε δώσει: «Να μην κουβαλάς τα φώτα της νύχτας τη μέρα, και να ζεις σαν κανονικός άνθρωπος». Κι αυτό εκείνος το έκανε στόχο ζωής και το έδειξε η πορεία του.

Η φωνή του ένα βαρύ ζεϊμπέκικο στις παράγκες των αιώνων

Η φωνή του ένα βαρύ ζεϊμπέκικο στις παράγκες των αιώνων

Η φωνή του ένα βαρύ ζεϊμπέκικο στις παράγκες των αιώνων

Του Δημήτρη Μητροπάνου δεν του επιτρεπόταν να σπουδάσει λόγω πολιτικών φρονημάτων. Το 1971 κι ενώ ήταν φαντάρος στα Ιωάννινα, πήρε άδεια για να πάει να ηχογραφήσει τον δίσκο «Άγιο Φεβρουάριο» του Δήμου Μούτση. Δίσκος που αγαπήθηκε πολύ από τον κόσμο. Όπως έλεγε, τότε δεν μπορούσε να καταλάβει την σπουδαιότητα όλων αυτών των μεγάλων καλλιτεχνών, όντας εκείνος μικρός κι προερχόμενος από την ελληνική επαρχία, δεν είχε ακούσει αυτά τα τόσο μεγάλα ονόματα. Όταν τα χρόνια πέρασαν και του δόθηκε η ευκαιρία να συνεργαστεί για παράδειγμα ξανά με τον Μίκη, τα πόδια του έτρεμαν και είχε τρομερό άγχος. Κάτι που δεν είχε σαν νέο παιδί, λόγω άγνοιας.

Αισθανόταν ιδιαίτερα τυχερός, που τραγούδησε σε μπουάτ, καθώς όπως έλεγε το 1966 στις μπουάτ γινόντουσαν τα πιο σπουδαία πράγματα. Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά, επειδή το λαϊκό τραγούδι έθιγε πράγματα και καταστάσεις, ενοχλούσε όσους κυβερνούσαν, λέγοντας πως το μπουζούκι ήταν υποδεέστερο όργανο. Αυτή η αντίληψη άλλαξε όταν έβαλαν μπουζούκι στις μουσικές τους ο Χατζηδάκις, ο Θεοδωράκης κι έπειτα ο Μούτσης, ο Ξαρχάκος κ.α. . Το 1967 με το κλείσιμο των μπουάτ , γύρισε πίσω στον Γιώργο Ζαμπέτα. Για εκείνον ήταν πολύ σημαντικό πως σε όλα τα χρόνια της καριέρας του οι μεγάλοι συνθέτες τον επέλεγαν. Προτιμούσε να δημιουργεί δίσκο με έναν συνθέτη και έναν στιχουργό τη φορά, όταν αυτό ήταν εφικτό, έτσι ώστε να ‘χει να δώσει στον κόσμο ένα συγκεκριμένο θέμα. Το τραγούδι πάντοτε το ζούσε και ποτέ δεν έγινε για εκείνον κάτι μηχανικό. Παρ’ όλο που το επάγγελμά του ήταν τραγουδιστής, κι ενώ ήταν αυτό που ζούσε εκείνον και την οικογένεια του, ποτέ δεν κατάφερε να το δει καθαρά σαν επάγγελμα. Δεν πίστεψε ποτέ στα σουξέ και γι’ αυτό δεν πρόδωσε τα πιστεύω του για μια παροδική επιτυχία. Καθώς όπως έλεγε η πενταετία μεταξύ 1980 έως 1985 ήταν μία δύσκολη περίοδος για εκείνον επαγγελματικά και προσωπικά, δεν επέλεξε να πει κάποιο σουξέ για να βγει στην επιφάνεια. Για εκείνον πρωταρχικό ρόλο είχε η δημιουργία ενός δίσκου ποιοτικού, με τραγούδια που θα αγαπούσε πρώτα εκείνος.

Ο Δημήτρης Μητροπάνος αγαπούσε πολύ την οικογένεια που είχε δημιουργήσει, τη γυναίκα του και τις δύο κόρες του, και είχε πάντα δίπλα του τους παιδικούς του φίλους από το χωριό. Όλοι οι άλλοι, όπως συνήθιζε να λέει, ήταν απλώς γνωστοί. Την Αθήνα δεν την ήθελε καθόλου, παρ’ όλο που κατοικούσε σε εκείνη. Έλεγε πως ήταν μία πόλη απρόσωπη. Τον ενοχλούσε που κανείς δεν ήξερε τον διπλανό του και ο καθένας ήταν μονάχα για πάρτη του. Εκείνος ήταν διαφορετικά μεγαλωμένος. Είχε μάθει όλοι οι άνθρωποι να είναι μια γροθιά, να αλληλοστηρίζονται και να γνωρίζονται.

Το όνομά του ταυτίστηκε με τη Θεσσαλονίκη. Όποτε του γινόταν η ερώτηση για την συγκεκριμένη πόλη, συνήθως απαντούσε πως ήταν κάτι τυχαίο. Συμπτωματικά το 1967 τραγούδησε το «Θεσσαλονίκη» με τον Ζαμπέτα και έπειτα το 1992 το «Σ’αναζητώ στη Σαλονίκη», τραγούδι του Φίλιπου Γράψα και Μάριου Τόκα, από τον δίσκο «Η εθνική μας μοναξιά» και το 1994 τα «Λαδάδικα», ξανά του Φίλιππου Γράψα και Μάριου Τόκα, που υπήρχε στον δίσκο «Παρέα μ’ έναν ήλιο». Συγκριτικά με την Αθήνα, όπως έλεγε, η Θεσσαλονίκη υπερτερούσε, αφού ήταν μια πόλη φιλική, που οι άνθρωποί της γνωρίζονταν και υπήρχαν ακόμα οι γειτονιές.

Η φωνή του ένα βαρύ ζεϊμπέκικο στις παράγκες των αιώνων

Η φωνή του ένα βαρύ ζεϊμπέκικο στις παράγκες των αιώνων

Η φωνή του ένα βαρύ ζεϊμπέκικο στις παράγκες των αιώνων

Ενώ ήταν ένας άνθρωπος βαθιά πολιτικοποιημένος, δε θέλησε ποτέ να μπλέξει το τραγούδι με τις απόψεις του. Όπως έλεγε τραγουδούσε για όλο τον κόσμο κι όχι για μια μερίδα μονάχα. Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο πήρε απόφαση να μην πει ποτέ πολιτικοποιημένο στίχο. Σκοπός του ήταν τα τραγούδια να υπάρχουν για πάντα κι όχι να προσδιορίζουν μονάχα μία συγκεκριμένη περίοδο. Δύσκολη εποχή για εκείνον ήταν όταν αντιμετώπισε ένα σοβαρό πρόβλημα με την υγεία του, που τον ανάγκασε να πάει στο εξωτερικό και δη στο Παρίσι για επέμβαση μεταμόσχευσης νεφρού από την αδερφή του. Όπως έλεγε η ερμηνεία του στο τραγούδι μεγαλώνοντας άλλαζε,λόγω των βιωμάτων του. Θεωρούσε πως όλα τα βιώματα παίζουν ρόλο στην ψυχοσύνθεση, που αυτή με τη σειρά της επηρέαζε την ερμηνεία στο τραγούδι.

Ήταν από τους καλλιτέχνες που η διαδικασία της εγγραφής του δίσκου στο στούντιο δεν του άρεσε καθόλου. Ανέφερε πως δεν μετρούσαν την ψυχή στο στούντιο μα το φωνήεν ή το σύμφωνο. Το βασικό έλεγε πως είναι η ψυχή που βάζεις όταν τραγουδάς. Η πιο μεγάλη στιγμή ήταν αυτή που τραγουδούσε τα κομμάτια μπροστά στους ανθρώπους.

Ανέφερε πως σταρ δεν υπήρξε ποτέ, παρά μόνο ένας απλός τραγουδιστής.

Ένας τραγουδιστής που τα τραγούδια που είπε έχουν αφήσει το σημάδι τους για πάντα.

Ένα ταξίδι μικρό μέσα στο χρόνο από το 1971 έως το 2011, με μερικά ενδεικτικά τραγούδια που μας τραγούδησε κι εμείς λατρέψαμε.

Το έτος 1971 από τον δίσκο «Άγιος Φεβρουάριος» σε στίχους Μάνου Ελευθερίου και μουσική Δήμου Μούτση τραγουδά το «Άλλος για Χίο τράβηξε» και «Ο χάρος βγήκε παγανιά»

«Στα καλντερίμια συζητούν

ως το πρωί γειτόνοι

μα σκοτεινιάζει ο καιρός

και στις καρδιές νυχτώνει

Άλλος για Χίο τράβηξε πήγε

κι άλλος για Μυτιλήνη

κι άλλος στης Σύρας τα στενά

αίμα και δάκρυα πίνει…»

«Ο χάρος βγήκε, βγήκε παγανιά

μεσ’ στη δική μου γειτονιά

κι από τον πολύ συλλογισμό

έχασε το λογαριασμό

Κι από μια πόρτα χαμηλή

κι από μια σκοτεινή αυλή

βγήκε κλεφτά, κλεφτά ο σιδεράς

ο σιδεράς και του είπε λόγια της χαράς

Ο χάρος βγήκε, βγήκε παγανιά

μεσ’ στη δική μου γειτονιά…»

Η φωνή του ένα βαρύ ζεϊμπέκικο στις παράγκες των αιώνων

Το 1974 σε στίχους και μουσική Τακη Μουσαφίρη τραγουδά το «Πες μου που πουλάν καρδιές», από τον δίσκο Κυρά-Ζωή.

«Πες μου πού πουλάν καρδιές να σου πάρω μια

πες μου πού πουλάν χαρές να σου πάρω δυο

πες μου πού πουλάν ψυχές να σου πάρω μια

πού πουλάν αϊτόφτερα να σου πάρω δυο

Θέλω να `χεις δυο καρδιές

ν’ αγαπάς διπλά τον κόσμο

θέλω να `χεις δυο ψυχές

γιομάτες να `ναι δυόσμο

θέλω να `σαι αετός.»

Η φωνή του ένα βαρύ ζεϊμπέκικο στις παράγκες των αιώνων

Το έτος 1976 από τον δίσκο «Λαϊκά ’76», τραγουδούσε το «Καλοκαίρια και χειμώνες», σε στίχους Τάσου Οικονόμου και μουσική Σπύρου Παπαβασιλείου.

Πέντε χρόνια αργότερα από τον δίσκο τα «Συναξάρια» τραγουδά μοναδικά το τραγούδι «Μια παρέα είμαστε», σε στίχους Μιχάλη Μπουρμπούλη και μουσική Γιώργου Χατζηνάσιου.

«Κλείσανε τα κέντρα, τα σινεμά και τα καφενεία,

μια παρέα είμαστε που χωρίζει σε μια γωνία.

Αύριο σκορπίζουμε σαν πουλιά στην κοσμοπλημμύρα

σαν τους πρόσφυγες που δεν έχουνε μες στον ήλιο μοίρα.

Τρένα θα μας πάρουνε την αυγή και λεωφορεία.

Γεια σου Στέλλα, γεια σου Αγγελική και μην κλαις Μαρία

και μην κλαις Μαρία.»

Η φωνή του ένα βαρύ ζεϊμπέκικο στις παράγκες των αιώνων

Το 1983 λέει ένα από τα ομορφότερα τραγούδια του. Σε στίχους Λάκη Τεάζη και μουσική Σπύρου Παπαβασιλείου από τον δίσκο «Λαϊκες στιγμές» το τραγούδι «Σ’αγαπώ σαν αμαρτία»

«…Σ’ αγαπώ σαν αμαρτία

σε μισώ σαν φυλακή.

Κόψε με αν θες στα τρία

στάλα αίμα δε θα βγει.

Τα βελούδινά σου χείλη

δε ματώσανε ποτές

είσαι η καύτρα στο καντήλι

που το λάδι μου το καις.

Στα μαλλιά σου κρέμασέ με

χτυποκάρδι και βρισιά

να μη βλέπω άλλα χείλη

να σου πίνουν τη δροσιά.»

Η φωνή του ένα βαρύ ζεϊμπέκικο στις παράγκες των αιώνων

«Για να σ’ εκδικηθώ» μας τραγουδούσε με τον Λάκη Παπαδόπουλο το 1988, σε στίχους Κυριάκου Ντούμου.

Ένα χρόνο αργότερα τραγούδησε το τραγούδι «Χιονάνθρωπος» του Τάκη Μουσαφίρη, από τον δίσκο «Εμείς οι δυο».

Το έτος 1992 βγάζει τον δίσκο «Η εθνική μας μοναξιά» με συντελεστές τους Φίλιππο Γράψα και Μάριο Τόκα και ξεχωρίζουν πολλά τραγούδια. Ανάμεσα τους είναι το ομότιτλο « Η εθνική μας μοναξιά» και «Σ’ αναζητώ στη Σαλονίκη».

«Εδώ που μάθανε τα μάτια μας να κλαίνε

που συνηθίσαμε σε κάλπικους καιρούς

εδώ θα μείνουμε γιατί έχουμε και λέμε

ένα φιλότιμο και λόγους σοβαρούς.

Γιατί εδώ

εδώ ειν’ ο έρωτας που ξέρουμε

εδώ κι οι πίκρες που μας θέλουν και τις θέλουμε

εδώ κι εμείς για να `χει πάντα συντροφιά

η εθνική μας μοναξιά

εδώ κι εμείς για να `χει πάντα συντροφιά

η εθνική μας μοναξιά…»

Η φωνή του ένα βαρύ ζεϊμπέκικο στις παράγκες των αιώνων

Δύο έτη αργότερα βγάζει τον δίσκο «Παρέα μ’ έναν ήλιο».

Από εκεί ξεχωρίζει το τραγούδι «Τα λαδάδικα», σε στίχους Φίλιππου Γράψα και μουσική Μάριου Τόκα.

«Σε συζητάν δίχως γιατί και όχι άδικα

όπως κοιμάσαι στα στενά παλιά λαδάδικα

έγινες φήμη και γι’ αυτό δε φυλακίζεσαι

ζεις στο σκοτάδι παστρικά μα δεν ορκίζεσαι

Λάμπεις στα κόκκινα σατέν που σε τυλίγουνε

άσπροι και σέρτικοι καπνοί σε καταπίνουνε

σε καλντερίμια ξενυχτάς υγρά λιθόστρωτα

στου πληρωμένου παραδείσου την αυλόπορτα

Τόσα δίνω πόσα θες

στα λαδάδικα πουλάν αυτό που θες

κάθε κάμαρα κελί

με βαριά παλικαρίσια αναπνοή

Μύριες χαμένες μοναξιές με σένα σμίγανε

φεύγαν καράβια μα πριν φύγουν σου σφυρίζανε

πόσα παιδιά ήρθαν να βρουν το αντριλίκι τους

και σου ακουμπήσανε δειλά το χαρτζιλίκι τους».

Η φωνή του ένα βαρύ ζεϊμπέκικο στις παράγκες των αιώνων

Θα σταθώ στο έτος 1996. Τότε, για μένα, βγάζει παρέα με τον Θάνο Μικρούτσικο έναν δίσκο διαμάντι. Τραγούδια που θα μείνουν για πάντα αναλλοίωτα στο πέρασμα του χρόνου. Τραγούδια που σημαδεύτηκαν με τη μοναδική χροιά της φωνής του. Τραγούδια που τραγουδήθηκαν από εκαντοτάδες χιλιάδες χείλη. Ο δίσκος λεγόταν « Στου αιώνα την παράγκα». Μερικά από τα κομμάτια που ξεχώρισαν ήταν τα : «Πάντα γελαστοί», «Ρόζα», «Πατησίων και παραμυθιού γωνία», «Λούνα Παρκ», «Σαν πλανόδιο τσίρκο», «Μια παλιά φωτογραφία», σε στίχους Άλκη Αλκαίου και μουσική Θάνου Μικρούτσικου. Επίσης το «Κόσμε μου γινες πληγή» σε στίχους Λίνας Νικολακοπούλου.

«Της νύχτας οι αμαρτωλοί και της αυγής οι μόνοι,

θέλουν βαρύ ζεϊμπέκικο και νευρικό τιμόνι.

Σε τόπους τριγυρίζουνε σβησμένους απ’ το χάρτη,

για μια σταγόνα ουρανό για μιαν αγάπη σκάρτη.

Όσοι με το Χάρο γίναν φίλοι

με τσιγάρο φεύγουνε στα χείλη

στα τρελά τους όνειρα δοσμένοι

πάντα γελαστοί, πάντα γελαστοί

πάντα γελαστοί και γελασμένο…»

«Τα χείλη μου ξερά και διψασμένα

γυρεύουνε στην άσφαλτο νερό

περνάνε δίπλα μου τα τροχοφόρα

και συ μου λες μας περιμένει η μπόρα

και με τραβάς σε καμπαρέ υγρό…»

«Σαν πλανόδιο τσίρκο τη ζωή μου τη σκόρπισα

σε σταθμούς και πλατείες πού με πας δε σε ρώτησα

τώρα δίχως πυξίδα τα ταξίδια μου κάνω

τη φωνή σου ακούω μα τι λες δε σε πιάνω

Ελλάδα Βέμπο μου και Μαίριλιν Μονρόε

Ελλάδα Ελύτη μου και Έντγκαρ Άλλαν Πόε.

Ελλάδα μάγισσα, παρθένα και τροτέζα μου

Ελλάδα Τούμπα, Αλκαζάρ και Καλογρέζα μου…»

«Στην αλυσίδα τη βαριά

θα ψάξω εγώ παρηγοριά

γιατί και τούτη τη ζωή

τι να την κάνω.

Στην παγωνιά της φυλακής

να βρεις καρδιά να κρατηθείς

που πας στ’ αγκάθια κι αγαπάς

κι όλο σε χάνω.

Κόσμε μου `γινες πληγή

κι είναι το γρήγορο π `αργεί

που μ `ορμήνεψε να πιω και να μεθύσω

για να παρηγορηθώ

μη τυχόν και λυπηθώ

την κακούργα την αγάπη της

να σβήσω

κι ας χαθώ…»

Η φωνή του ένα βαρύ ζεϊμπέκικο στις παράγκες των αιώνων

Στο δίσκο «Του έρωτα & της φυγής» τραγουδά το τραγούδι του Μίλτου Πασχαλίδη «Πεθαμένες καλησπέρες», το 1998.

«Με τραγούδια λυπημένα

ανταμώναμε τα βράδια

και με χάδια κουρασμένα

απ’ της μέρας τα σημάδια

Τα τσιγάρα μοιρασμένα

η κιθάρα δανεική

όνειρα μπογιατισμένα

σε μι’ ασπρόμαυρη ζωή

Τώρα πάψαν τα τραγούδια

ξέβαψαν τα χρώματα

δρόμοι και παλιές πλατείες

άλλαξαν ονόματα

Κι άμα δω κανένα φίλο

τρέμω μη με θυμηθεί

πεθαμένες καλησπέρες

δε γουστάρω να μου πει…»

Η φωνή του ένα βαρύ ζεϊμπέκικο στις παράγκες των αιώνων

Στον ίδιο δίσκο υπάρχουν επίσης τα τραγούδια «Μάνα που ζω», σε στίχους και μουσική Βαγγέλη Κορακάκη και το τραγούδι «Τα κόκκινα μπλουζ», σε μουσική και στίχους του Μάνου Ξυδούς.

«Έτυχε να με γεννήσεις

και ζωή να μου χαρίσεις

στον πιο δύσκολο καιρό

μάνα πού ζω

Το βαρκάκι που με φέρνει

εμπατάρησε και γέρνει

πες μου πού να κρατηθώ

πού να σταθώ

Η ελπίδα μας χαμένη

και η μοίρα μας γραμμένη

στου διαβόλου το κιτάπι

να του βγει το μάτι…»

«…Δε σε πιστεύω όταν έρχεσαι αργά

“κλεισμένη” μέσα στης ζωής τα παραμύθια

δε σε πιστεύω κι ας μου λες καμιά φορά

πως όλα γύρω σου, σου έγιναν συνήθεια

Πιστεύω μόνο παραμύθια λαϊκά

τα κόκκινα τα μπλουζ που κοροϊδεύεις

θες και βουλιάζεις κάθε μέρα στα βαθιά

αφού δεν ξέρεις στη στεριά να ταξιδεύεις…»

Η φωνή του ένα βαρύ ζεϊμπέκικο στις παράγκες των αιώνων

Η συνεργασία του με τον Στέφανο Κορκολή στον δίσκο « Πες μου τ’ αληθινά σου» το 2005, βγάζουν δύο μεγάλες επιτυχίες. Το «Θες» σε στίχους της Ρεβέκκας Ρούση και το «Σβήσε το φεγγάρι» σε στίχους Νίκου Μωραϊτη.

Το 2008 τραγουδά τον «Έρωτα Αρχάγγελο» του Δημήτρη Λέντζου και Χρήστου Λεοντή, από τον δίσκο «Στη διαπασών».

«… πήρα από τα μάτια σου λίγο μαύρο χρώμα

κι έβαψα τα ρούχα μου μάνα μη με δεις

την στερνή κουβέντα σου την θυμάμαι ακόμα

σαν χορεύεις μου ’λεγες, να `σαι ο Διγενής

Είναι τα τραγούδια μας ηφαίστεια που καίνε

σώματα κι αγάλματα βγάζουνε φτερά

τα αρχαία πάθη μας και τα φιλιά σου φταίνε

κοίτα αναστήθηκα για δεύτερη φορά

Πήρα από τα μάτια σου λίγο μαύρο χρώμα

κι έβαψα τα ρούχα μου μάνα μη με δεις

την στερνή κουβέντα σου την θυμάμαι ακόμα

σαν χορεύεις μου ’λεγες, να `σαι ο Διγενής.»

Η φωνή του ένα βαρύ ζεϊμπέκικο στις παράγκες των αιώνων

Το 2011 βγάζει δίσκο με τον Σταμάτη Κραουνάκη. Ανάμεσα τους τα «Όταν έχω εσένα», στίχους Λάκη Λαζόπουλου και Σταμάτη Κραουνάκη, η «Κατσαρόλα» και το «Γεια»σε στίχους Λίνας Νικολακοπούλου.

«Γεια ξεκλειδώνω τη πόρτα, με ρουφάει ο ήλιος

και του δέντρου του δρόμου η σκιά

Γεια, η πιο όμορφη λέξη όταν κάτι έχει φταίξει

και σε πάει ξανά μακριά

γεια, στην απεραντοσύνη κάνω εμπιστοσύνη ταπεινά

λυτρωμένα με γεια ναι λες γιορτάζει η Σοφία

την αλληλογραφία παίρνω ήσυχα με άλλα χαρτιά…»

Ο Δημήτρης Μητροπάνος πίστευε πως το τραγούδι το λαϊκό στην εποχή μας είχε πέσει πολύ χαμηλά. Σε αυτό έλεγε, πως έπαιζε μεγάλο ρόλο η τηλεόραση και τα ραδιόφωνα, που δεν ήθελαν το μπουζούκι.

Πέθανε στις 17 Απριλίου 2012.

Αναμφισβήτητα υπήρξε ένας τεράστιος λαϊκός τραγουδιστής, από τους λίγους της γενιάς του. Ξεχώρισε για αυτήν ακριβώς τη λαϊκή χροιά του και για την σωστή επιλογή τραγουδιών που έκανε. Ίσως γιατί… γιατί ο Μητροπάνος τραγουδούσε με την ψυχή. Γιατί το τραγούδι θέλει ψυχή. Ψυχή, να φτάσει να μπει στις καρδιές όλων μας.

Υ.Γ : κι έλεγες : “Όταν έχω εσένα, μπορώ να ονειρεύομαι ξανά.

Aνοίγω μες στη θάλασσα πανιά και πιάνω μες τα χέρια μου

τον κόσμο να τον φτιάξω.”

Και δε σε ξεχνάμε να τραγουδάς “ Του βάζεις δύσκολα του κόσμου αυτού του άμυαλου και ξενυχτάς με το ζεϊμπέκικο του αρχάγγελου. Γελάς με γέλιο δυνατό κι όποιος αντέξει,μετά ζητάς σιωπή που δε σηκώνει λέξη.

Η φωνή του ένα βαρύ ζεϊμπέκικο στις παράγκες των αιώνων

Κι εμείς θα σου τραγουδάμε με τη φωνή σου “ Μα ίσως πήγα πιο κοντά ή πήγα κάπως μακριά και δε λειτούργησαν καλά της νύχτας τα ηχεία. Kαι κάπου χάθηκε το πια, και δεν ακούστηκε το πια κι απ’ τις φωνής μου την ηχώ, άκουγα μόνο σ’ αγαπώ

άκουγα μόνο σ’ αγαπώ, άκουγα μόνο σ’ αγαπώ…”

«Αλίμονο σ’ αυτούς που δεν αγάπησαν…»

Βάγια Μπαλή

 

Η φωνή του ένα βαρύ ζεϊμπέκικο στις παράγκες των αιώνων

Η φωνή του ένα βαρύ ζεϊμπέκικο στις παράγκες των αιώνων

Η φ

Γιατί να επιλέξετε το poets-radio. net για να διαφημιστείτε

200 ΜΕΡΕΣ POETS-RADIO

ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΕΣ ΘΕΣΕΙΣ!!!

ΓΙΝΕ ΜΕΛΟΣ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΜΕ 0.40 ΕΥΡΩ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ.

 

Τιμές Συνδρομής Μέλους
Για ένα μήνα €19.00 EUR
για τρεις μήνες €49.00 EUR
για έξη μήνες €94.00 EURγια ένα χρόνο €144.00 EUR


Επιλέξτε από έναν-τρεις-έξη μήνες και έναν χρόνο συνδρομή
Η ΣΤΕΙΛΤΕ  Ε-MAIL ΣΤΟ poetsradioarts@gmail.com ΚΑΙ ΚΕΡΔΙΣΤΕ:

  • ΔΩΡΕΑΝ ΣΠΟΤ ΑΝΑ ΔΥΟ ΩΡΕΣ ΤΟΝ ΜΗΝΑ.
  • ΤΡΕΙΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ – ΠΡΟΩΘΗΣΕΙΣ ΤΟΝ ΜΗΝΑ.
  • 10% ΕΚΠΤΩΣΗ ΣΤΙΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΜΑΣ.
  • ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΜΑΣ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ» (ΤΡΙΜΗΝΗ ΕΚΔΟΣΗ)
  • ΔΩΡΑ – ΠΡΟΣΦΟΡΕΣ.

Τμήμα Επικοινωνίας και Διαφήμισης
PoetsRadio/ArtsPackages

46.576 ΑΚΡΟΑΤΕΣ

28.438 ΜΟΝΑΔΙΚΟΙ ΑΚΡΟΑΤΕΣ

12.125 ΩΡΕΣ ΑΚΡΟΑΣΗΣ

Το PoetsRadio  κατατάσσεται σε πολύ υψηλές θέσεις στον παγκόσμιο ιστό. Σε 375 κατηγορίες φιγουράρει στην πρώτη σελίδα και σε δεκάδες από αυτές στην πρώτη θέση, με ότι αυτό σημαίνει. Όλα τα στοιχεία στην διάθεσή σας.Η ομάδα του PoetsRadio.net μπορεί να σας προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες στον τομέα δημιουργίας σποτ και ήχου.Η ομάδα μας αποτελείται από μουσικούς συνθέτες και τεχνικούς ήχου οι οποίοι μπορούν να δημιουργήσουν για σας την κατάλληλη μουσική και φωνητική επένδυση για το διαφημιστικό σας σποτ και το ποιητικό και λογοτεχνικό σας έργο. Η μουσική επένδυση γίνεται από εμάς συνθέτοντας τα μουσικά χαλιά ξεχωριστά, ανάλογα τις ανάγκες και την ιδιαιτερότητα του έργου σας.Το αποτέλεσμα είναι εξαιρετικό για κάθε έργο σας και μας δίνει την δυνατότητα να το ανεβάσουμε σε ιστοσελίδες και στο youtube ως μοναδικά έργα ελεύθερων πνευματικών δικαιωμάτων.Κάθε δημιουργία απαγγελίας ηχητικού σποτ και εκπομπής σας, σάς ανήκει και μπορείτε να την χρησιμοποιείτε ελεύθερα.

Poets-Radio.net radio is a cultural multi-site with interviews books presentation , book reviewsarticles and newsletters featuring writers andartists. Poets-Radio supports and promotes newcreators, every form of  Art, and many more!See how to become a member by sending us your CV, a pesronal photo and of your work and your work to poetsradioarts@gmail.com. Then we will  post directly on our website your data and we will soon contact you.

ωνή του ένα βαρύ ζεϊμπέκικο στις παράγκες των αιώνων

ΑΠΩΘΗΜΕΝΑ | της Βάγιας Μπαλή

ΑΠΩΘΗΜΕΝΑ | της Βάγιας Μπαλή

ΑΠΩΘΗΜΕΝΑ | της Βάγιας Μπαλή

Ποιός δεν έχει κάνει όνειρα με τα μάτια ανοιχτά άραγε; Ποιός δεν προσευχήθηκε νύχτα με τα μάτια κλειστά ευλαβικά για τα κρυμμένα του θέλω; Ποιός δεν έχει τεντώσει τα χέρια του σαν να παίρνει τον αέρα μια τεράστια αγκαλιά, κι έχει ταυτόχρονα εισπνεύσει τις επιθυμίες του, που σκάνε στα μάτια του μπροστά σαν καρτ ποστάλ, από τις οθόνες του νου;

Ποιός δε μάλωσε με τη λογική του χίλιες φορές που του φώναζε στη σιωπή πως κάνει λάθος; Σχεδόν ούρλιαζε κι η ψυχή του φορούσε ασπίδα για να μπορέσει να συνεχίσει να ονειρεύεται, να συνεχίσει να οραματίζεται επιθυμίες ασίγαστες. Και στη ζωή τη μικρή όσα δεν έγιναν πραγματικότητα, όσα δεν μπόρεσε η φαντασία να μετουσιώσει σε γεγονότα υπαρκτά, πήραν ένα όνομα απλό μα σύνθετο συνάμα.

ΑΠΩΘΗΜΕΝΑ | της Βάγιας Μπαλή

ΑΠΩΘΗΜΕΝΑ | της Βάγιας Μπαλή

ΑΠΩΘΗΜΕΝΑ | της Βάγιας Μπαλή

Απωθημένα λογαριάζονται όσα η ψυχή πόθησε σαν τρελή κι όσα οι συγκυρίες της ζωής απέκλεισαν. Ποιός αναρωτιέμαι είναι καθαρός από δαύτα; Ποιός δεν έχει ούτε ένα… Είναι αυτά που σου στοιχειώνουν τις μέρες, μα πιο έντονα εμφανίζονται κάτι θεοσκότεινα βράδια. Έχουν μορφές πολλές, ποικίλλουν στον καθένα. Από έναν έρωτα ανεκπλήρωτο, που έμεινε να κλαίει κάθε βράδυ για χρόνια πολλά στα σκαλιά της άρνησης, στα σκαλοπάτια του ανολοκλήρωτου, στην άγνοια της γνώσης, με τ’ άρωμα ενός τριαντάφυλλου αποξηραμένου. Άλλες φορές παίρνουν τη μορφή όσων δεν καταφέραμε να γίνουμε. Σε όσα πλησιάσαμε, μα δεν κατακτήσαμε εντέλει. Όσα δεν τολμήσαμε και τα κρύψαμε σε κάτι δάκρυα κρυφά, γεμάτα αναφιλητά, που τ’ αφήναμε να τρέχουν σε γωνιές σκοτεινές, στις ντουλάπες μέσα και στις σκοτεινές αποθήκες, για να μη μας δει κάποιο αδιάκριτο μάτι.

Γιατί τ’ απωθημένα έρχονται και σε βρίσκουν σε στιγμές που φαινομενικά είσαι ήρεμος. Σου θυμίζουν τα σχέδια που έκανες κάποτε καπνίζοντας ένα τσιγάρο από τα κομμένα, σχηματίζοντας κυκλάκια στον αέρα. Στα κυκλάκια μέσα έβαζες την ορμή των θέλω κι ήσουν σίγουρος πως θα τα έκανες όλα δικά σου. Και περπατάμε στους δρόμους που χιλιάδες φορές έχουμε βαδίσει και πάντοτε νιώθουμε όλο και πιο βαριά. Γινόμαστε όλο και πιο δυσκίνητοι, αφού η ψυχή μας γέμισε απωθημένα και ο νους είναι παντελώς ανέτοιμος να τους δώσει κάποια εξήγηση. Δε θέλει να παραδεχτεί πως ηττήθηκε οικτρά στης καθημερινότητας τη δίνη και στου φόβου το αγνάντεμα. Κι όλο και μαζευόμαστε και κλεινόμαστε σαν στρείδια κι όλο και μελαγχολούμε περισσότερο, κοιτώντας τη ζωή μας να φεύγει δίχως να κυνηγάμε αυτά που κάποτε μας ξενυχτούσαν σχεδιάζοντάς τα.

Και που να πάρει τα ‘χουμε ζήσει τόσες φορές στο μυαλό μας. Τα έχουμε αγγίξει, τα έχουμε νιώσει. Σχεδόν γνωρίζουμε τη γεύση τους και έμενε τόσο δα να τα βιώσουμε… τόσο δα… δεν τα ζήσαμε. Πήραν όνομα βαρύ: «απωθημένα». Γεμίσαμε μάτια γυάλινα, παγερά, που αν καταφέρεις και τα σπάσεις θα ξεχυθούν από μέσα τους ένα σωρό από ανεκπλήρωτα πάθη, από επιθυμίες στον χρόνο αναλλοίωτες. Ένα χέρι που δεν κράτησες ποτέ, χείλη που δε φίλησες με λατρεία, σπουδές που δεν τόλμησες να ξεκινήσεις, ταξίδια που δεν έκανες, και λόγια… τόσα πολλά λόγια και υποσχέσεις που δεν πρόλαβες να πεις και να δώσεις.

ΑΠΩΘΗΜΕΝΑ | της Βάγιας Μπαλή

ΑΠΩΘΗΜΕΝΑ | της Βάγιας Μπαλή

ΑΠΩΘΗΜΕΝΑ | της Βάγιας Μπαλή

Και κοίτα… τα δάκρυα στέρεψαν στου αδυνάτου τη θωριά. Το αδύνατο που εσύ έχτισες και ύψωσες, όταν έπαψες να πιστεύεις στα όνειρα, όταν σταμάτησες να τρέχεις πίσω τους, όταν έπαψες να διεκδικείς, που να πάρει. Κλείνεσαι στους τέσσερις τοίχους και η αποχαύνωση έρχεται με πολλούς τρόπους, κι όταν τα δύσκολα βράδια καταφτάνουν, έχεις βρει δικαιολογία να πεις: Δεν φταις εσύ που δεν έκανες όσα ήθελες, φταίει η ζωή που’ ναι μικρή. Μα γιγαντώνονται τ’ απωθημένα, βρίσκουν πρόσφορο έδαφος και απλώνονται. Βλέπεις έχεις πολλή από ψυχή εκεί μέσα. Κάποτε θα σου χτυπήσουν με δύναμη την πόρτα. Με τόση δύναμη που θα σε συνταράξουν. Τα χέρια σου θα τρέμουν και δε θα κάνεις πια κυκλάκια από καπνό. Το βλέμμα σου θα ξεθωριάζει κι αυτά θα σου κάνουν επίθεση κατά μέτωπο που τα άφησες να μεγαλώνουν μέσα σου μαζί με σένα. Οι πράξεις που δεν έκανες, οι έρωτες που αρνήθηκες, τα λόγια που δεν είπες ποτέ σου, και τα κουράγια που δεν βρήκες, έχουν μορφές κι είναι όλα κομμάτια σου.

Ζήσε απόλυτα και ρούφα τη ζωή ως την τελευταιά σταγόνα. Ονειρέψου, ζήσε και πράξε πριν αρχίσεις να δίνεις δικαιολογίες στον εαυτό σου, πριν το βλέμμα σου αλλάξει.

Βάγια Μπαλή

 

ΑΠΩΘΗΜΕΝΑ | της Βάγιας Μπαλή

Γιατί να επιλέξετε το poets-radio. net για να διαφημιστείτε

200 ΜΕΡΕΣ POETS-RADIO

ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΕΣ ΘΕΣΕΙΣ!!!

ΓΙΝΕ ΜΕΛΟΣ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΜΕ 0.40 ΕΥΡΩ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ.

ΣΤΕΙΛΤΕ  Ε-MAIL ΣΤΟ poetsradioarts@gmail.com ΚΑΙ ΚΕΡΔΙΣΤΕ:

  1. ΔΩΡΕΑΝ ΣΠΟΤ ΑΝΑ ΔΥΟ ΩΡΕΣ ΤΟΝ ΜΗΝΑ.
  2. ΤΡΕΙΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ – ΠΡΟΩΘΗΣΕΙΣ ΤΟΝ ΜΗΝΑ.
  3. 10% ΕΚΠΤΩΣΗ ΣΤΙΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΜΑΣ.
  4. ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΜΑΣ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ» (ΤΡΙΜΗΝΗ ΕΚΔΟΣΗ)
  5. ΔΩΡΑ – ΠΡΟΣΦΟΡΕΣ.

Τμήμα Επικοινωνίας και Διαφήμισης
PoetsRadio/ArtsPackages

46.576 ΑΚΡΟΑΤΕΣ

28.438 ΜΟΝΑΔΙΚΟΙ ΑΚΡΟΑΤΕΣ

12.125 ΩΡΕΣ ΑΚΡΟΑΣΗΣ

Το PoetsRadio  κατατάσσεται σε πολύ υψηλές θέσεις στον παγκόσμιο ιστό. Σε 375 κατηγορίες φιγουράρει στην πρώτη σελίδα και σε δεκάδες από αυτές στην πρώτη θέση, με ότι αυτό σημαίνει. Όλα τα στοιχεία στην διάθεσή σας.

Η ομάδα του PoetsRadio.net μπορεί να σας προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες στον τομέα δημιουργίας σποτ και ήχου.

Η ομάδα μας αποτελείται από μουσικούς συνθέτες και τεχνικούς ήχου οι οποίοι μπορούν να δημιουργήσουν για σας την κατάλληλη μουσική και φωνητική επένδυση για το διαφημιστικό σας σποτ και το ποιητικό και λογοτεχνικό σας έργο. Η μουσική επένδυση γίνεται από εμάς συνθέτοντας τα μουσικά χαλιά ξεχωριστά, ανάλογα τις ανάγκες και την ιδιαιτερότητα του έργου σας.

Το αποτέλεσμα είναι εξαιρετικό για κάθε έργο σας και μας δίνει την δυνατότητα να το ανεβάσουμε σε ιστοσελίδες και στο youtube ως μοναδικά έργα ελεύθερων πνευματικών δικαιωμάτων.

Κάθε δημιουργία απαγγελίας ηχητικού σποτ και εκπομπής σας, σάς ανήκει και μπορείτε να την χρησιμοποιείτε ελεύθερα.

Poets-Radio.net radio is a cultural multi-site with interviews books presentation , book reviewsarticles and newsletters featuring writers and artists. Poets-Radio supports and promotes newcreators, every form of  Art, and many more!See how to become a member by sending us your CV, a pesronal photo and of your work and your work to poetsradioarts@gmail.com. Then we will  post directly on our website your data and we will soon contact you.

Ο δείκτης υψωμένος κι η Τέχνη ν’ ανθίζει | Βάγια Μπαλή

Ο δείκτης υψωμένος κι η Τέχνη ν’ ανθίζει | Βάγια Μπαλή

ΤΕΧΝΕΣ | ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ | ΕΚΦΡΑΣΗ | ΕΜΠΝΕΥΣΗ

Τα βλέμματα κατεβασμένα στη νέα κοινωνία. Οι άνθρωποι σκυθρωποί, σκεπτικοί, πνίγονται μες στις ευαισθησίες τους. Μάχονταν, μάχονται και θα μάχονται έναν δείκτη που τους δείχνει, έναν δείκτη όπλο στραμμένο πάνω τους.

Πριν σαλέψει ο λογισμός, πριν στο μέσα τους θαφτούν, μια διέξοδος διαφαίνεται, ένα φως αλλιώτικο. Ειν’ η τέχνη διαφυγή, είναι αντίδραση και δράση, είναι πείσμα και έμπνευση, είναι τρόπος έκφρασης.

ΤΕΧΝΕΣ | ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ | ΕΚΦΡΑΣΗ | ΕΜΠΝΕΥΣΗ

ΤΕΧΝΕΣ | ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ | ΕΚΦΡΑΣΗ | ΕΜΠΝΕΥΣΗ

Και ο δείκτης να στοχεύει τις ψυχές, να κατακρίνει με ευκολία, να ‘ναι τιμωρός, δίχως λόγο και αιτία, άδικος εκτιμητής κι ανήθικος.

Όσο αυτός υψώνεται και κεντράρει τις ζωές, τόσο η τέχνη θα ανθίζει, τόσο η ευαισθησία βρίσκει λόγο ύπαρξης. Ένας στίχος, μία μελωδία, μία πινελιά κι άλλα τόσα… Τα χέρια παίρνουν φωτιά και το μυαλό φορά έμπνευση, ντύνεται με τα ρούχα της δημιουργίας. Εκεί οι δείκτες χάνονται, εκεί η νέα κοινωνία που μας θέλει όντα που ζούμε μηχανικά θάβεται, από το μοίρασμα, πνίγεται από την αγάπη, αναγεννάται από τις στάχτες της, σε παράδεισο ανθρώπινης συνύπαρξης και δόσιμο ανέμελων στιγμών. Είναι η τέχνη τρόπος διαφυγής, τρόπος επικοινωνίας, κώδικας αλλιώτικος, συνένωση ψυχών και κόσμων.

Οι ευαίσθητοι πληθαίνουν και οι αρετές τους εμπόδιο στην σκληρή πραγματικότητα, στον αγώνα της καθημερινής επιβιώσης. Μα άκουσέ τους σε μια μελωδία που σου φτάνει στ’ αυτιά και σε νανουρίζει τόσο απλά. Διάβασέ τους σε στιχάκια που σε κάνουν να ονειρεύεσαι με τα μάτια ανοιχτά. Θαύμασέ τους μες σε πίνακες και σε χρώματα, άλλοτε έντονα κι άλλοτε πιο αχνά. Πρόσεξέ τους σε ένα γλυπτό και σε χίλια δύο άλλα έργα θαυμαστά. Πριν υψώσεις του χεριού το δείκτη και προτού να ξεχυθείς στη άγρια μέρα σου, λίγο πριν ριχτείς στη μάχη του ανταγωνισμού για την ακριβή σου, πολύτιμη επιβιώση, σκέψου… αναλογίσου εκείνους, που ευαίσθητοι ως είναι δε θα αντέξουν την όποια σύγκριση, δε θα υψώσουν το δικό τους δείκτη, γιατί τα χέρια τους γνωρίζουν μόνο να τα χρησιμοποιούν για να δημιουργήσουν, για να προάγουν πολιτισμό φίλε μου. Κάτι που υψώνοντας το δείκτη ξέχασες πως υπάρχει… Το αύριο θα τους τιμά και θα τους μνημονεύει, ίσως ακόμα και να βάλουν ένα λιθαράκι για την αλλαγή του άδικου, σακατεμένου κόσμου σου… ίσως. Με δάχτυλα βουτηγμένα σε ευαισθησία, με καρδιές πονεμένες από την αδικία μα με ψυχές κάτασπρες, δίχως δαχτυλικά αποτυπώματα από δείκτες υψωμένους. Το όραμά τους, η κάθαρσή τους και η γαλήνη τους.

ΤΕΧΝΕΣ | ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ | ΕΚΦΡΑΣΗ | ΕΜΠΝΕΥΣΗ

ΤΕΧΝΕΣ | ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ | ΕΚΦΡΑΣΗ | ΕΜΠΝΕΥΣΗ

ΤΕΧΝΕΣ | ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ | ΕΚΦΡΑΣΗ | ΕΜΠΝΕΥΣΗ

Λίγο πριν η μέρα τελειώσει, αφήνω τη φαντασία μου να τρέξει πάνω σε μία φωτογραφία που παρατηρώ, μέσα από ένα βιβλίο που διαβάζω, σε μια ταινία που παρακολουθώ, σε μια μελωδία που με συντροφεύει, καθώς σιγομουρμουρίζω με ρυθμό. Λίγο πριν η μέρα τελειώσει, το χρώμα απ’ τον πίνακα γιατρεύει τις πληγές εντός μου και ο χορός σαν βάλσαμο μερώνει το ατίθασο κομμάτι μου.

Όσο η ευαισθησία δεν σκοτώνεται, η τέχνη θα υψώνεται και θα ενώνει κόσμους και πολιτισμούς. Όσο η τέχνη υπάρχει, θα υπάρχει και ελπίδα. Όσο η τέχνη ακμάζει, οι υψωμένοι δείκτες του παραλογισμού, θα δείχνουν μονάχα τους αξιολύπητους εαυτούς τους.

Βάγια Μπαλή

Επιμέλεια Δημήτρης Μίχας

ΤΕΧΝΕΣ | ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ | ΕΚΦΡΑΣΗ | ΕΜΠΝΕΥΣΗ

200 ΜΕΡΕΣ POETS-RADIO

ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΕΣ ΘΕΣΕΙΣ!!!

ΓΙΝΕ ΜΕΛΟΣ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΜΕ 0.40 ΕΥΡΩ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ.

ΣΤΕΙΛΤΕ  Ε-MAIL ΣΤΟ poetsradioarts@gmail.com ΚΑΙ ΚΕΡΔΙΣΤΕ:

  1. ΔΩΡΕΑΝ ΣΠΟΤ ΑΝΑ ΔΥΟ ΩΡΕΣ ΤΟΝ ΜΗΝΑ.
  2. ΤΡΕΙΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ – ΠΡΟΩΘΗΣΕΙΣ ΤΟΝ ΜΗΝΑ.
  3. 10% ΕΚΠΤΩΣΗ ΣΤΙΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΜΑΣ.
  4. ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΜΑΣ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ» (ΤΡΙΜΗΝΗ ΕΚΔΟΣΗ)
  5. ΔΩΡΑ – ΠΡΟΣΦΟΡΕΣ.

Τμήμα Επικοινωνίας και Διαφήμισης
PoetsRadio/ArtsPackages

46.576 ΑΚΡΟΑΤΕΣ

28.438 ΜΟΝΑΔΙΚΟΙ ΑΚΡΟΑΤΕΣ

12.125 ΩΡΕΣ ΑΚΡΟΑΣΗΣ

Το PoetsRadio  κατατάσσεται σε πολύ υψηλές θέσεις στον παγκόσμιο ιστό. Σε 375 κατηγορίες φιγουράρει στην πρώτη σελίδα και σε δεκάδες από αυτές στην πρώτη θέση, με ότι αυτό σημαίνει. Όλα τα στοιχεία στην διάθεσή σας.

Η ομάδα του PoetsRadio.net μπορεί να σας προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες στον τομέα δημιουργίας σποτ και ήχου.

Η ομάδα μας αποτελείται από μουσικούς συνθέτες και τεχνικούς ήχου οι οποίοι μπορούν να δημιουργήσουν για σας την κατάλληλη μουσική και φωνητική επένδυση για το διαφημιστικό σας σποτ και το ποιητικό και λογοτεχνικό σας έργο. Η μουσική επένδυση γίνεται από εμάς συνθέτοντας τα μουσικά χαλιά ξεχωριστά, ανάλογα τις ανάγκες και την ιδιαιτερότητα του έργου σας.

Το αποτέλεσμα είναι εξαιρετικό για κάθε έργο σας και μας δίνει την δυνατότητα να το ανεβάσουμε σε ιστοσελίδες και στο youtube ως μοναδικά έργα ελεύθερων πνευματικών δικαιωμάτων.

Κάθε δημιουργία απαγγελίας ηχητικού σποτ και εκπομπής σας, σάς ανήκει και μπορείτε να την χρησιμοποιείτε ελεύθερα.

Poets-Radio.net radio is a cultural multi-site with interviews books presentation , book reviewsarticles and newsletters featuring writers andartists. Poets-Radio supports and promotes newcreators, every form of  Art, and many more!See how to become a member by sending us your CV, a pesronal photo and of your work and your work to poetsradioarts@gmail.com. Then we will  post directly on our website your data and we will soon contact you.